บทที่ 463ตามติดไม่ห่าง

จันวิภาหันไปดูพลางสบถว่า“ตามติดขนาดนี้อย่างกับพวกมันรู้เส้นทางที่ฉันจะหนีไปอย่างนั้น”

คำพูดนี้ทำให้เปมิศานึกขึ้นได้แล้วก็อึ้งไปรีบหยิบโทรศัพท์ในกระเป๋าเสื้อออกมา

ครุ่นคิดอยู่สักพักแล้วเธอก็โยนโทรศัพท์ออกไปนอกรถอย่างไม่ลังเลตามด้วยเสียงกร่นด่า“พวกหมาจิ้งจอกเจ้าเ

บทที่ 464พบกันอีกครั้งนึง

“แล้วเราจะไปไหนกันต่อ?”

“ต้องออกจากที่นี่ไปเมืองDที่นั่นบรรยากาศดีมากแถมยังติดทะเลอีกพวกเราไปพักผ่อนทำจิตใจให้สบายซักหน่อย”

“แต่ว่า…..”

“แต่ว่าอะไร?”

เธอเกือบจะพูดออกมาแล้วแต่จู่ๆจันวิภาก็เปลี่ยนเรื่องแล้วพูดต่อว่า“แต่ว่าทั้งเมืองBอยู่ภายใต้การคว

บทที่ 465ร่วมมือกัน

สุมิตรกำหมัดแน่นสั่งให้ลูกน้องทั้งหมดหาวิธีหยุดรถเปมิศาให้ได้

แต่ก่อนที่สุมิตรจะได้ลงมือทำอะไรก็มีรถหนึ่งคันแทรกเข้ามาบังทางของเขาไว้

ในตอนนั้นเองเปมิศาถึงได้มีโอกาสหนีเธอเลี้ยวโค้งแล้วขับหนีไปอย่างรวดเร็วแต่ก่อนที่จะหนีพ้นนั้นจันวิภาก็มองเห็นรถที่พึ่งโผล่ออกมาจาก