บทที่ 434

จากเป็นจากตาย

“นายหมายความว่าให้ฉันทิ้งจันวิภาไว้ที่นี่ เป็นไปไม่ได้ ถึงจะต้องแลกด้วยชีวิตของฉัน ฉันก็จะพาจันวิภาออกไปจากที่นี่”

พอได้ฟังคำพูดของสุมิตร พวกเขาก็มองหน้ากัน และจู่ๆก็มีคนหนึ่งลงมือมัดสุมิตรด้วยเชือก

เพราะสุมิตรกำลังกอดจันวิภาอยู่ดังนั้นเขาจึงไม่มีทางขัดขืนทำ

บทที่ 435

ออกจากเมืองเอ

หายใจเข้าลึกๆไปสักพัก ก็มีลูกน้องใจกล้าคนหนึ่งเดินเข้ามา ห้อยมือลงและยืนอยู่ตรงหน้าสุมิตร

“ยังโจมตีไม่ชนะอีกหรอ”

“โดนระเบิดจนเละไปหมดแล้ว ที่เหลือก็เป็นเรื่องของเวลา”

“โจมตีต่อไป ให้เวลาภายในสองวัน ต้องทำลายล้างป้อมนั้นให้ได้”

สองวัน

ลูกน้อ

บทที่ 436

เหมือนติดคุก

ในความฝัน จันวิภาได้กลับไปบ้านของสุมิตรใส่ผ้ากันเปื้อน กำลังจะลงมือทำอาหารให้นิเวศน์

ถึงแม้ว่าฝีมือการทำอาหารจะธรรมดา แต่เด็กคนนั้นกินได้อย่างเอร็ดอร่อยมาก

อ้อ ยังมีสุมิตร เขาก็อยู่ด้วย กำลังกินอาหารที่จันวิภาทำด้วยคำใหญ่ๆ ใบหน้าที่เต็มไปด้วยความพอใจ

จั