บทที่ 373 อบอวลไปด้วยความโรแมนติก

แน่นอนว่าก็อาจจะเป็นต่อหน้าจันวิภาเขาถึงได้เป็นแบบนี้ บทที่นึกถึงตรงนี้จันวิภาก็ใจเต้น เธอยังหวังว่าสุมิตรจะอ่อนโยนกับเธอจริงๆ

ทั้งสองคนหยอกล้อกันบ้างบางครั้ง บางครั้งก็รู้สึกลึกๆว่าจันวิภารู้สึกอึดอัดใจ ขวดไวน์ที่ดื่มแลกกันระหว่างสองคนนั้นค่อยๆมองเห็นก้

บทที่ 374 ฝันหวาน

สุมิตร หัวเราะอย่างดัง (ฮ่า ฮ่า ฮ่า) พูดว่า “ ใช่แล้ว ฉันนี่แหละบ้ากาม แล้วเธอไม่ชอบหรือ? “

ร่างกายจันวิภาก็ซบลงไปที่อ้อมอกของ สุมิตร ไปทันที และพูดเบาๆว่า “ชอบเธอที่เป็นแบบนี้แหละ”และก็ทิ้งสุมิตรคนเดียว แล้วก็หลับไป

จันวิภา จำไม่ได้ว่านานเท่าไหร่แล้วที่ไม่ได้ฝันแล

บทที่ 375 หนึ่งหลังสามคน

รถจอดอยู่ข้างนอกบ้านวิบูลย์ธนภัณฑ์ จันวิภาลงจากรถ เงยหน้ามองบ้านพักตากอากาศที่โอ่อ่าสวยงามดุจพระราชวัง พูดไม่ออกสักคำ สุมิตรจูงมือเธอ

สุมิตร : “หลังจากนี้ที่ นี่ก็เป็นบ้านของคุณจริงๆ เพียงแต่ก่อนหน้านี้มันเป็นห้องขังสำหรับคุณ”

น้ำเสียงของสุมิตรมีความเสียใจรู