บทที่350 ผมก็เป็นที่พึ่งได้นะ

นิเวศน์มองไปที่จันวิภาที่เมอลอยและไร้อารมณ์ จนปัญญาแล้ว เสียงเริ่มกังวลมาพร้อมกับเสียงมี่เหมือนกำลังจะร้องไห้ จากนั้นก็ร้องไห้ครั้งแรกแล้วเปลี่ยนเป็นร้องไห้อย่างเสียงดังกลบเกลื่อนไปในหัวของจันวิภา

จันวิภาถึงได้ดึงสติออกจากฝัน มองดูไปที่นิเวศน์ที่กำลังร้องไห้ ร

บทที่351ไม่พูดจาเหมือนปกติ

/

“งั้นก็ถูกแล้วหนิฉันก็กำลังรอจันวิภาอยู่เหมือนกัน คุณถามฉันไปเยอะแยะก็ไม่มีประโยชน์อะไรหรอก หรือนี่คุณกำลังชวนฉันคุย” พัชรีหน้าแดง แล้วก็หันหน้าไปพูด

ท่าทางเธอเหมือนกำลังคุยกับมนุษย์ล่องหนที่อยู่ข้างๆ

ธนภาคที่กำลังร้อนใจในตอนแรกตอนนี้ถูกพัชรีหยอกเย้าจนหัวเ

บทที่352 ร้อนใจแต่ก็ทำอะไรไม่ได้

จันวิภาจนถึงตอนนี้ก็ยังคงดูใจลอย ถึงแม้ว่าพัชรีจะพูดอยู่ข้างๆแต่เธอกลับไม่มีการตอบสนองอะไรเลย

นิเวศน์พูดอย่างตกใจว่า “อ้าว อาพัชรี มาอยู่ที่นี่ได้ไง”

ตอนนี้เองที่จันวิภาพึ่งจะมองมาที่พัชรี แล้วก็ยิ้มแหยะๆออกมา แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร พัชรีรู้ว่าอะไรเป็นอะไ