บทที่ 35 บทลงโทษของสุมิตร

ในเวลานี้ดวงอาทิตย์ตกลงลับขอบฟ้าแล้ว อากาศไม่ร้อนมากนัก และยังมีกลิ่นอายเย็นๆหลงเหลืออยู่

จันวิภาหลับตาลง ลมพัดผ่านมา เธอตัดสินใจเดินบนถนนต่อไป

หลังจากฝากเงินกลับเข้าธนาคารแล้ว จันวิภาก็เดินอย่างไร้จุดหมายบนถนน แต่ทว่าการที่ก้าวเดินไปอย่างไร้จุดหมาย

บทที่36 ตกตะลึง ไหวพริบของจันวิภา

จันวิภาขึ้นไปชั้นบนอย่างหวาดผวา วางแผนการว่าจะหาหลักฐานได้อย่างไง แต่พอเงยหน้าขึ่นมาก็ได้เห็นกนกอรที่กำลังยืนอยู่ด้านบนจ้องมองเธออยู่

การแสดงออกของกนกอรนั้นเหมือนกับหัวเราะอยู่ ราวกับกำลังดูเรื่องตลก。

จันวิภาสูดหายใจเข้าลึกๆ ระงับความโกรธที่

บทที่ 37 ตอบโต้ กนกอรผู้ปราชัย

จันวิภาหันหน้า จึงได้เห็นสุมิตร เธอตกตะลึงขึ้นมาทันที อ้าปากค้างแค่กลับไม่มีคำพูดใดลอยออกมา

จากนั้นกนกอรที่อยู่ข้างๆ เมื่อเห็นสุมิตร เธอจึงถลันเข้าไปหาทันที และเริ่มที่จะร้องไห้ฟูมฟายออกมา

“นายสุมิตร คุณรู้มั้ยว่าพวกคนเมื่อกี้นี้น่ากลัวมากๆเลย ฉัน