บทที่327 ข่มขู่

เขาไม่เพียงแต่มีความหวังที่แข็งแกร่งเท่านั้นแต่ยังมีความเข้าใจที่ลึกซึ้งกว่าคนทั่วไปแม้ว่าดูเหมือนว่าพ่อกับแม่จะไม่ถูกกันเสมอแต่ความเป็นจริงความขัดแย้งก็สามารถทำให้คนทั้งสองเข้าใจและเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันได้เช่นกัน

แม่ลูกทั้งคู่ต่างคนต่างคิดเรื่องของตัวเองและเมื่อโรงพยาบาล

บทที่328 หนีต่อไป

ในบทที่จันวิภาคิดว่าวิธีนี้ได้ผลแล้วนั้นสีหน้าที่ดูกลัวของเขาก็เปลี่ยนเป็นเยาะเย้ยแล้วหลุดหัวเราะออกมา

อาจเป็นเพราะอ่านเนื้อหาในสัญญาหมดแล้วเขาหัวเราะแล้วพูดกับทุกคนว่า “พวกเธอดูสิ นี่มันยุคไหนกันแล้วนี่มันอะไร?สัญญาทาส?”

ทุกคนก็เริ่มหัวเราะเยาะเย้ยนี้เป็นข้อบ่งชี้ว

บทที่329 ดูเธอไม่ออก

บทที่จันวิภากับธนภาคคุยโทรศัพท์กันอยู่นั้นนิเวศน์ก็ไม่ได้อยู่เฉยๆหลังจากออกจากบ้านเขาก็ไม่ได้ลืมที่จะพกเอาเครื่องมือของตัวเองมาด้วยที่จริงก็คือโทรศัพท์มือถือเล็กๆแต่ไม่ว่าจะผลิตภัณฑ์อิเล็กทรอนิกส์อะไรเมื่ออยู่บนมือนิเวศน์ก็เหมือนเปลี่ยนใหม่หมดไม่มีอะไรที่ทำไม่ได้

จากคว