บทที่317 ไม่เห็นดวงอาทิตย์ในวันพรุ่งนี้

“พวกแกอย่าไปฟังนางสารเลวนั่น! ไม่ได้ยินที่ฉันพูดเมื่อครู่หรือไง! ถ้าให้ใช้คำฟุ่มเฟือยอีก! ก็ออกไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้!” เจริญศรีเห็นเหตุการณ์อยู่นานยังไม่เริ่มเสียทีจึงเดินเข้ามาตะคอกด้วยความโกรธ “หรือว่าจะต้องให้ฉันสอนวิธีทำให้พวกแกไหม!”

ฟังคำเสียดสีจ

บทที่318 เจ้านายของพวกแกใครเป็น

ในที่สุดสุพจน์ก็เลือกวิธีประนีประนอม พยักหน้าอย่างจนปัญญา “อืม...ได้ ผมฟังคุณ”

ได้ยินอย่างนั้นแล้วจันวิภาก็มองสุพจน์อย่างซาบซึ้ง เปล่งประกายแสงระยิบระยับในแววตา

เห็นจันวิภาในแบบนี้สุพจน์ก็ไม่โหมอารมณ์โกรธอีก เขาค่อยๆ ก้มลงประคองจันวิภาขึ้น พยายามเลี่ยง

บทที่319 ย่ำแย่และการเปิดเผย

ถูกจับได้แล้ว ตัวเองจะรู้หรือไม่ว่าเรื่องราวได้ถูกเปิดเผยแล้ว!

นิเวศน์ตกใจ แต่ปัญญาที่มีมาแต่กำเนิดทำให้เขาสงบลง นิเวศน์เปลี่ยนการแสดงออกเป็นงุนงงทันที และถามอย่างมึนๆว่า “พ่อบุญธรรมกำลังพูดเรื่องอะไร ผมเห็นคุณอุ้มมามี๊ลงจากรถ....แสดงว่ามีบางอย่างเกิดขึ้นกับมาม