บทที่ 300

บทที่300ยังไม่ตาย

มือวางอยู่บนแผ่นหลังของเขาตบเบาๆเช่นนี้จะกล่อมให้นิเวศน์หลับได้

นิเวศน์ถูกตบจันสบายดวงตาหรี่ปิดลงได้เพียงครู่ก็ลืมตามาพูดกับจันวิภา“มามี๊ถ้าคิดถึงปะป๋าก็กลับไปได้ตลอดเลยนะ”

จันวิภาตบหลังให้เขาหลับตาลงได้อย่างยากลำบากลืมตาขึ้นแล้วก็คุยกับเธออีกครั้งทันใดนั

บทที่ 301

บทที่301 อุบัติเหตุของสุมิตร

ต่อมา จันวิภาถือว่าสุมิตรเป็นเพื่อนสนิท ไม่สนใจว่าเขาทำอะไรลงไป จะใช่หรือไม่ใช่สมาคมดำมืดก็ตาม เรื่องของบุญคุณ จันวิภาจะไม่มีวันลืม

ดังนั้นเมื่อได้ยินคำแนะนำจากสุพจน์ จันวิภาก็ส่ายหน้าอย่างเด็ดเดี่ยว ปฏิเสธออกมาว่า “ไม่ ฉันทำแบบนั้นไม่ได้ คุณก็รู้ ฉั

บทที่ 302

บทที่302 ถูกสุพจน์กักบริเวณ

คำพูดของนิเวศน์เป็นเรื่องเร่งด่วนมาก ถ้าจันวิภาไม่ไปดูสุมิตรทันที สุมิตรก็จะตาย

เมื่อเทียบกับความกังวลของนิเวศน์แล้ว หลังจากจันวิภาได้ยินคำพูดของนิเวศน์แล้วก็ช็อกไปทันที!

จันวิภาตกอยู่ในความสับสน นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ทำไมคำพูดของนิเวศน์ถึงได