บทที่ 225

บทที่225อับอายที่สุด

จันวิภานั่งเงียบๆอยู่ที่เก้าอี้สักพักจึงลุกไปยังห้องพักเพื่อชงกาแฟไปให้สุมิตรเธอยกกาแฟเข้าไปวางไว้ที่โต๊ะในห้องทำงานของเขา

บทที่เธอเข้าไปเขากำลังอ่านกองเอกสารของไม่กี่วันที่ผ่านมาเขาไม่เงยหน้าขึ้นมามองเธอตอนเข้าไปแม้แต่บทที่เธอเดินออกมาเขาก็ไม่แม้แต่จะสนใจเธ

บทที่ 226

ภาพหลุด

คราวนี้เมื่อต้องมาเจอกับใบหน้าของเจริญศรีที่เต็มไปด้วยความโกรธ เธอก็ไม่รู้จะอธิบายให้มันชัดเจนยังไง เธอจะต้องพูดยังไงว่าแท้จริงแล้วเธอก็ถูกบีบบังคับให้ทำ

จันวิภาเอาแต่ก้มหน้าก้มตา

เมื่อมองไปที่ปฏิกิริยาตอบกลับของจันวิภา เจริญศรีก็หัวเราะออกม

บทที่ 227

พายุฝนมาถึงในคืนก่อนวันสำคัญ

หลังจากที่เจริญศรีออกไป สุมิตรก็มองอย่างเฉียบขาดไปที่จันวิภาที่ยังคงยืนก้มหัวอยู่ที่ซอกมุม หยั่งเสียงลงเล็กน้อยอย่างไม่อาจรับรับรู้ได้พร้อมกับเปิดปากพูดอย่างค่อยๆว่า “เธอไม่เป็นไรใช่ไหม?”

จันวิภาส่ายหน้า ถึงตอนนี้เธอถึงค่อยเงยหน้าขึ้นไปมองสุม