บทที่202 การช่วยเหลือของสุมิตร

ไม่สนใจความรู้สึกเดจาวูที่อยู่ในใจ หลังจากที่สุมิตรตะโกนเสร็จ ก็พบว่าแค่เพียงการกดหน้าอกนั้นไม่เพียงพอ เขาก้มศีรษะลงแล้วช่วยจันวิภาหายใจอีกครั้ง การกระทำที่ร้อนรนทั้งสองอย่างนี้ถูกทำซ้ำไปมา ในที่สุดจันวิภาก็บ้วนน้ำที่อยู่ในปากออกมา

สุมิตรหยุดมือลง มันช่างบังเ

บทที่203สาวสวยที่ร้ายลึก

สุมิตรยื่นมือออกไปจับมือกับพจรินทร์อย่างสง่างามเผยออกมาให้เห็นถึงรอยยิ้มแห่งธุรกิจบางๆแล้วพูด“สวัสดีคุณผู้จัดการพจรินทร์คงไม่ต้องเรียกรินแล้วถ้าไม่ระวังเกรงว่าจะทำชื่อเสียงของผู้จัดการพจรินทร์เสียหายผมรับผิดชอบไม่ไหวหรอก”

เมื่อได้ยินดังนั้นพจรินทร์ก็หัวเราะออกมาเธอ

บทที่204โชคดี

พจรินทร์รีบสะบัดมือแล้วพูดขึ้นมา“ฉันก็แค่แปลกใจแปลกใจมากว่าประธานสุมิตรหมั้นมาตั้งนานหลายปีแล้วแต่กลับไม่ยอมแต่งงานก็เลยแปลกใจเล็กน้อยแค่นั้นค่ะ”

“ไม่มีอะไร”สุมิตรยิ้มด้วยสีหน้าที่เป็นธรรมชาติที่จริงความอดทนที่อยู่ในใจของเขาเกือบจะถูกพจรินทร์ทำลายแล้ว

ดังนั้นน้ำเสียงของ