บทที่192คนที่ตั้งตาราที่สุดปรากฏตัวออกมาแล้ว

“จันวิภาหกปีมานี้ฉันไม่เคยลืมเธอได้เลย......”นราวิชญ์มองจันวิภาอย่างซาบซึ้งใจและยังตัดสินใจว่าจะสารภาพอีกครั้งหนึ่ง

“……”

จันวิภาฟังจนจบอย่างเงียบๆเอียงหน้ามองหน้าต่างรถนราวิชญ์มองไม่เห็นการแสดงออกบนใบหน้าของเธอจึงจับความคิดของเธอไม่ได้

บทที่193รัก

สิ่งที่น่าเสียดายก็คือแม้ว่าจันวิภาจะซาบซึ้งทุกอย่างที่สุพจน์ทำไว้ให้แต่กลับไม่ได้ชอบเขาไม่รู้เพราะอะไรเธอจึงไม่รู้สึกชอบใครสำหรับความรักที่ลึกซึ้งของนราวิชญ์กับสุพจน์แม้แต่นิสัยของทั้งสองคนนี้ก็ยังแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิงจันวิภาก็ยังไม่ชอบพวกเขาเลยสักคน

ไม่มีรากฐานทางอารมณ์ไม่มีควา

บทที่194ที่แท้ก็จำเธอได้

“ครับ！บอสใหญ่！”

ก่อนขึ้นรถสุพจน์จ้องมองไปยังชั้นที่จันวิภาอยู่ด้วยสายตาที่ยุ่งเหยิงจากนั้นจึงก้มตัวเข้าไปนั่งในรถริมฝีปากยิ้มขึ้นมาอย่างน่าแปลกประหลาด

……

พูดถึงจันวิภา

เพราะในใจมีความรู้สึกผิดจันวิภาจึงนอนไม่หลับทั้งคืนรอจนกระทั่งตื่นนอนตอนเช้ามอง