บทที่ 125 ผู้ชายคนนี้ปลิ้นปล้อนจริงๆ

“ไม่ได้” จันวิภาปฏิเสธโดยที่ไม่ต้องคิดเลย

“ใช่หรอ?” สุพจน์แสยะยิ้ม แล้วพูดเตือน “ในหมู่บ้านนี้ไม่มีร้านค้าอื่นแล้ว คุณต้องคิดให้ดีๆ ว่ามันยากแค่ไหนที่จะหนีออกจากสุมิตร เธอรู้ดี”

“ฉัน......” จู่ๆจันวิภาก็พูดไม่ออก ใช่มันไม่เลวเลย การที่จะหลบหนีอ

บทที่ 126 เหตุฉุกเฉินที่บริสุทธิ์

หลังจากที่ธนภาคเดินออกไปจากห้องผู้ป่วย รีบหยิบโทรศัพท์ออกมาจากในกระเป๋าแล้วโทรหาเบอร์ๆนึ่ง ปลายสายนั้นพอได้ยินก็รับอย่างวดเร็ว ธนภาคเอ่ยปากถามขึ้นอย่างร้อนรน “เป็นไงบ้าง ยืนยันแล้วใช่มั้ย?”

“พี่ธนภาค ยืนยันแน่นอนแล้ว เป็นเธอไม่ผิดแน่ พี่จะเอาวีดีโอตอนไหน?”

บทที่ 127 นึกไม่ถึงเลยว่าจะเป็นนาย

ชีวิตของธนภาคในตอนนี้ดูเหมือนจะโกรธอยู่ไม่น้อย ปกติแล้วเขามักจะอ่อนโยนและง่างามอยู่เสมอ เขาสุภาพมากสียจนไม่รู้ว่าตอนโกรธจะเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้ จันวิภาไม่เคยเห็นธนภาคที่เป็นเช่นนี้มาก่อน

บรรยากาศที่น่าตกตะลึงและสีหน้าที่เยือกเย็น ทำให้เขาดูเหมือนกับเป็นคนละ