บทที่ 111

นวาระสิ้นแล้ว

พูดถึงสุมิตร ตนเองไม่กลับมาทั้งคืนนี้เกรงว่าเขาจะเข้าใจผิดอีกแล้ว จันวิภารู้สึกปวดหัว ไม่ได้การ เธอจะต้องรีบหนีออกจากที่นี่ให้เร็วที่สุด！

บ้านทั้งหลังมีเพียงบอดี้การ์ดสองคนที่กำลังคุ้มกันประตูใหญ่อยู่ จันวิภาคิดไปคิดมา จึงได้ตัดสินใจลงมือทำอาหารมื้อดึก แล้วว

บทที่ 112

นราวิชญ์อีกแล้ว

สุมิตรรีบมายังที่เกิดเหตุอย่างรวดเร็วราวกับสายลม จากเวลาเต็มหนึ่งชั่วโมงก็ถูกเขาทำให้มันสั้นเหลือเพียงแค่ครึ่งชั่วโมง แต่เมื่อเขามาถึงหน้าประตูบ้านพักที่ทรุดโทรมแห่งนี้แล้ว จู่ๆเขาก็หยุดก้าวลง

“สุมิตร เป็นอะไรไป?” ธนภาคที่เดินมาถึงด้านหน้าก่อนได้ถอยหลังกลับไป

บทที่ 114

เธอเป็นผู้หญิงที่นายกำลังมองหา

จันวิภาเคลียร์ลำคอให้ชัดเจน ลุกขึ้นมานั่งบนเตียง มองสุมิตรแล้วพูดอย่างจริงจัง “จริงๆแล้วทำไมนายถึงแคร์นวาระขนาดนั้น นายเคยคิดบ้างมั้ย ว่าเธอไม่ใช่คนๆนั้นที่นายตามหา”

ได้ยินดังนั้น สุมิตรจึงหันตัวกลับมาจ้องมองจันวิภา ใบหน้าของเขาเยือกเย็น ริม