บทที่ 465 ก็เพราะได้ยินคุณละเมอถึงได้ทำ

เสิ่นอีเวยชะงัก : "คือเมื่อไหร่"

นัยน์ตาที่ลึกล้ำของเซิ่งเจ๋อเฉิง ดวงตาคู่ที่ดำขลับเต็มไปด้วยความอ่อนโยน: "ก็ช่วงแรกๆที่คุณจากไปอังกฤษนั่นแหละ"

เสิ่นอีเวยอึ้ง เงียบไปสักพักก่อนจะถามว่า: " ทำไมถึงทำแบบนั้น"

เซิ่งเจ๋อเฉิงก้มศีรษะ

บทที่ 466 ผมพาคุณกลับบ้านได้แล้วนะ

มือที่ถือโทรศัพท์ของเซิ่งเจ๋อเฉิงชะงักไปทันที หลังจากที่ได้ยินหล่อนพูด หันไปมองหญิงสาวตรงหน้า อาจจะเพราะเพิ่งอาบน้ำ ผิวพรรณบนใบหน้าอาจจะถูกไอน้ำร้อนชะล้างมา ทำให้ในยามนี้ใบหน้าขาวอมชมพูอย่างเห็นได้ชัด เนียนนุ่มราวกับผิวของไข่ไก่ที่ปอกเปลือกออกแล้ว

บวกกับคำ

บทที่467 ความคืบหน้าของเรื่องราวนี้มันช่างรวดเร็ว

ดูเหมือนว่าเขาจะสัมผัสได้ว่าหญิงสาวในอ้อมกอดกำลังใจลอยคิดอะไรอยู่ เซิ่งเจ๋อเฉิงจึงค่อยๆผละออกทีละน้อย เขามองดวงตาของหล่อน เหมือนกับพยายามค้นหาว่าหล่อนกำลังคิดอะไรอยู่ แววตาเขาอ่อนโยนลงมาก

เสิ่นอีเวยได้ยินเสียงแหบพร่าอบอุ่นกระซิบอยู่ข้างหู: