บทที่ 450 เขาเหมือนรู้ทุกสิ่งทุกอย่าง

ทว่าหานฉีเฟิงกลับไม่ได้สนใจอะไร เขาแค่เดินไปยังโต๊ะชงชาแล้วเทน้ำใส่แก้วให้ตัวเอง ยามเมื่อแก้วแตะริมฝีปากเขาถึงได้เอ่ยขึ้นมาประโยคหนึ่ง : “คุณถามผมเกี่ยวกับเรื่องนี้มันไม่มีความหมายอะไรว่าพวกคุณรู้จักหรือไม่รู้จักกัน เคยเป็นอะไรกันมาก่อนแล้วแตอนนี้อยู่ในสถานะไ

บทที่ 451 เธอยังเอาตัวไม่รอดเลยจะไปช่วยคนอื่นได้ยังไง

เสิ่นอีเวยไม่กลัวเลยสักนิด เธอพูดตอกกลับเขาอย่างช้าๆทีละคำ: “ผู้หญิงแล้วไง? ผู้หญิงฉลาดไม่ได้หรอ? เมื่อครู่ที่คุณดื่มเหล้าเสร็จแล้วแถมกอดฉันแล้วมุ่งหน้าเดินมาทางทางเดินนี้นั้น ตอนนั้นฉันก็ดูออกว่าคุณไม่ได้เมาเหล้า แถมจำห้องได้อย่างขึ้นใจ แรกเร

บทที่ 452 ในห้องมีศพอยู่สองศพ

สีหน้าหูจื่อถึงกับตกตะลึงแถมเหล่มองผู้ชายที่ยืนอยู่ข้างๆพร้อมกับยิ้มให้กัน : “โหย ไม่คิดเลยว่าเป็นดอกกุหลาบที่ยังมีหนามแหลมคมอยู่ด้วย ฉันชอบ...เดี๋ยวพวกเราจะจัดการตัดหนามเอง!”

ทางเดินด้านนอกเงียบสนิท หลังจากหานฉีเฟิงออกจากห้องนี้ไปแล้ว สามวันที่ผ่านมานี้เขาหายเ