บทที่ 441 มีคนคอยปกป้อง

หลังจากการพูดจาฟาดฟันกันอย่างดุเดือดของผั้งจื่อ เขาเงียบอยู่นานเพื่อจะรอคอยคำตอบของท่านฉินจนผ่านไปสักพักกลับไม่มีคำตอบใดๆตอบกลับมาเลย ผั้งจื่อได้แต่เงยหน้าขึ้น ถึงได้เห็นภาพที่ท่านฉินกับฉีเฟิงกำลังจ้องตากันอยู่ ส่วนใบหน้าของท่านฉินนั้นแสดงออกถึงความลำบากใจอย่างเห็นได้ชัด

บทที่ 442 ข้อขัดแย้งระหว่างผู้ชาย

เป็นไปตามที่คาดเดาเอาไว้ เหล่าสาวๆที่หวาดกลัวมากต่างร้องไห้น้ำตาไหลพรากระงมไปทั่ว การร้องไห้ออกมาราวกับจะช่วยลดความหวาดกลัวไปจากใจได้

“ฉันอยากกลับบ้านจริงๆ... ฉันหายตัวมาจากบ้านนานมากแล้ว พ่อแม่คงเป็นห่วงน่าดู หือๆๆๆ...”

“ฉันก็เหมือนกัน ฉันกลัวเหลือ

บทที่ 443 ถูกหานฉีเฟิงเอาตัวออกมา

แถวเริ่มขยับให้เร็วขึ้น เสิ่นอีเวยถึงกับถอนหายใจในยามนี้เอง เธอถึงพบว่าบริเวณด้านหลังของเธอนั้นมีเหงื่อไหลโชกเต็มไปหมด

ห้องโถงขนาดใหญ่กลับมีลักษณะไม่เหมือนเมื่อครู่ที่หล่อนเห็น ไฟด้านบนเพดานกลับสว่างไสวขึ้นมาก โซฟาที่อยู่ข้างๆโต๊ะชงชาก่อนหน้านั้น ไม่รู้ว่าต