บทที่ 440 ฉันต้องการหล่อน

เมื่อคำพูดของท่านฉินหลุดออกมาจากปาก สีหน้าของเสิ่นอีเวยถึงกับเคร่งเครียดทันที นี่คนบ้าหรือเปล่าเนี่ย? คิดว่าผู้หญิงเป็นสิ่งของหรือยังไงกัน? จะลากถูไถไปไหนมาได้ก็ได้ตามใจนึกอย่างงั้นหรอ?

หล่อนหันไปหาฉีเฟิงกลับพบว่าคิ้วของเขากระดกขึ้นเล็กน้อย ท่าทางเขาช่างเป็นคนหัวนอ

บทที่ 441 มีคนคอยปกป้อง

หลังจากการพูดจาฟาดฟันกันอย่างดุเดือดของผั้งจื่อ เขาเงียบอยู่นานเพื่อจะรอคอยคำตอบของท่านฉินจนผ่านไปสักพักกลับไม่มีคำตอบใดๆตอบกลับมาเลย ผั้งจื่อได้แต่เงยหน้าขึ้น ถึงได้เห็นภาพที่ท่านฉินกับฉีเฟิงกำลังจ้องตากันอยู่ ส่วนใบหน้าของท่านฉินนั้นแสดงออกถึงความลำบากใจอย่างเห็นได้ชัด

บทที่ 442 ข้อขัดแย้งระหว่างผู้ชาย

เป็นไปตามที่คาดเดาเอาไว้ เหล่าสาวๆที่หวาดกลัวมากต่างร้องไห้น้ำตาไหลพรากระงมไปทั่ว การร้องไห้ออกมาราวกับจะช่วยลดความหวาดกลัวไปจากใจได้

“ฉันอยากกลับบ้านจริงๆ... ฉันหายตัวมาจากบ้านนานมากแล้ว พ่อแม่คงเป็นห่วงน่าดู หือๆๆๆ...”

“ฉันก็เหมือนกัน ฉันกลัวเหลือ