บทที่ 357 สั่งสอนพวกมันสักหน่อย

เสิ่นอีเวยฟังจากน้ำเสียงของเซิ่งเจ๋อเฉิง ก็รู้ว่านี่คือทางออกวิธีสุดท้าย ไม่มีทางหนีทีไล่อย่างอื่นที่ต้องคิดอีกต่อไป

เพียงแค่ตอนนี้สามารถเป็นอิสระ อย่างน้อยก็สามารถยอมรับได้

ในที่สุด สิบนาทีต่อมา เสิ่นอีเวยพาเหมียนเหมียนน้อยนั่งลงในรถของหลินอวี้

ใ

บทที่ 358 ดอกไม้หน้าหลุมฝังศพ

หยางอันหรานดวงตาเป็นประกายด้วยความฮึกเหิม เสิ่นอีเวยคิดไม่ถึงกับคำพูดโหดเหี้ยมที่ออกมาจากปากของลูกสาว เพราะมองจากภายนอกลูกสาวเธอเป็นเด็กที่อ่อนโยน จึงอดไม่ได้ที่จะรู้สึกแปลกใจนิดหน่อย

เนื่องจากหยางอันหรานพูดสิ่งที่คิดออกมาหมดแล้ว แถมสิ่งที่สวี่เส้าเหิงและอวี๋มั

บทที่ 359 ผมให้เวลาคุณไม่พอหรอ

เสิ่นอีเวยยกข้อมือขึ้นดูนาฬิกา พบว่าเลยเวลาทำกิจกรรมของเหมียนเหมียนน้อยไปเกือบครึ่งชั่วโมงแล้ว ถ้าตนเองยังไม่ออกเดินทางคงไม่ทันเวลา ดังนั้นจึงลุกขึ้น เธอมองหลุมศพทั้งสองอย่างสงบนิ่งสักพัก จากนั้นจึงโค้งคำนับต่อหน้าหลุมศพสามครั้งด้วยท่าทีเคร่งขรึม

เพียงหมุนตัว