บทที่ 292 ฉันสนับสนุนการตัดสินใจของเธอ

แต่ว่ากลับไม่เลย ตั้งแต่เริ่มจนจบไม่มีสักครั้งเลย ทุกครั้งที่พบเจอกับปัญหาเธอก็ได้เพียงแค่กัดฟันสู้ต่อไป ไปต่อไม่ได้ก็ต้องดิ้นรนไปให้ได้ สิ่งที่ผ่านไปได้ยากที่สุดก็ผ่านมาได้โดยไม่รู้ตัว

เสิ่นอีเวยก็ได้เอนไปข้างหน้าแล้วพูดกับหลินโม่เหยียนว่า “โม่เหยียน

บทที่ 293 กลับคืนสู่บริษัทเซิ่งซื่อ

“คุณแม่ เราจะไปที่ไหนกัน ? ”

ขณะที่เสิ่นอีเวยกับหลินโม่เหยียนกำลังคุยกัน ก็มีเสียงที่เงียบ ๆอยู่เสียงดังมา ไม่ต้องหันไปก็รู้แล้วว่า นั่นคือเหมียนเหมียนน้อย

เสิ่นอีเวยและหลินโม่เหยียนได้หันไปดูต้นกำเนิดเสียง ซึ่งเป็นเหมียนเหมียนน้อยที่ตาโตโตมองด้วยคว

บทที่ 294 อย่ามาตลบหลัง

รอบด้านนั้นก็เงียบลงทันที แล้วคาดเดาว่าผู้หญิงคนนี้กลับมาได้อย่างไร ?

เสิ่นอีเวยได้ถอดแว่นออกแล้วก็กวาดสายตาไปยังรอบ ๆ ด้วยท่าทีที่เยือกเย็น

แต่เซิ่งเจ๋อเฉิงนั้นเห็นทะลุผ่านเลนส์แว่นไปเรียบร้อยแล้ว สายตาของเขานั้นก็เต็มไปด้วยอารมณ์ แต่ก็ไม่ได้ลุกขึ้นอย่างไร