บทที่271 เราสองคนต่างปล่อยมือกันเถอะ

เสิ่นอีเวยคิดว่าเธอได้ยินผิดดังนั้นเธอจึงนิ่งเงียบและไม่พูดอะไร 

ความรู้สึกแบบนี้มันยังไงกันแน่นะ?

     มันเหมือนกับตกอยู่ในห้วงทะเลลึก เคว้งคว้างจับต้องอะไรไม่ได้ มองอะไรไม่เห็น ไม่ได้ยินเสียงใด ๆทั้งสิ้นแม้แต่จะส่งเสียงร้องก็ทำไม่ได้

     แ

บทที่ 272 ฉันไม่เห็นด้วยกับการหย่าอย่างเด็ดขาด

บรรยากาศโดยรอบเงียบสงบจนน่าขนลุก

นัยน์ตาสีเข้มของเซิ่งเจ๋อเฉิงแสดงสัญญาณเตือนภัยอย่างชัดเจน: "เสิ่นอีเวยเธอพูดเรื่องหย่ากับฉันเป็นรอบที่สองแล้วนะ นี่เป็นเพราะฉันตามใจเธอมากจนเกินไปหรือเพราะเหตุผลอะไร? เธอถึงกล้าพูดเรื่องนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า เธอถึง

บทที่ 273 เริ่มเตรียมตัว

เสิ่นอีเวยสูดหายใจเข้าลึก ราวกับกำลังเรียกความเชื่อมั่นให้กับตัวเอง

ในที่สุดเธอก็คลำหยิบโทรศัพท์มือถือข้างเตียงขึ้นมา นิ้วขาวเรียวยาวเลื่อนไปมาบนหน้าจอมือถือ และโทรออกไปที่เลขหมายหนึ่ง

     "สวัสดีครับ"

     น้ำเสียงตามสายของอีกฝ่ายพูดด้วยความเคารพ "สวัส