บทที่ 212

ให้เวลาพวกคุณสิบวินาทีให้หายไปจากที่นี่

เนื่องจากเพราะฤทธิ์เหล้าเลยทำให้เสิ่นอีเวยมีความมึนเมา เมื่อสักครู่นีได้เห็นสายตาของเซิ่งเจ๋อเฉิง เหมือนรู้สึกว่าจิตใจอันอ่อนโยนของเธอนั้นถูกสายตาที่น่ากลัวทำร้ายเข้าให้

ชัดเจนว่ารู้สึกเจ็บปวด แต่ในใจกลับรู้สึกถึงความปลอดภัยอย่างบอกไม่ถูก

บทที่ 213

คำพูดวันนั้นยังนับอยู่ไหม

เมื่อเจิ้งอวิ๋นชวนพูดเสร็จ ทุกคนที่กำลังจะออกไปก็หยุดชะงักเท้าของตัวเอง

ทุกคนที่มาเข้าร่วมวันนี้ ไม่คาดคิดเลยว่าจะต้องมาตกที่นั่งระกำลำบากขนาดนี้ ทุกคนก็ได้หยุดแล้วมองไปด้านหลังของตัวเอง คนหนึ่งก็คือลูกชายคนโตของเจิ้งโป๋หง อีกคนก็เป็นนักธุรกิจที่มีอำนา

บทที่ 214

ศึกระหว่างชายสองคน

เจิ้งอวิ๋นชวนพอพูดเสร็จ เสิ่นอีเวยก็มีสีหน้าที่ตกใจ เมื่อสักครู่นี้เธอได้ทำการขอโทษเขาไปแล้ว แล้วตอนนี้ทำไมจะต้องถามคำถามนี้อีก ?

บรรยากาศในห้องมีความเงียบงัน ไม่มีใครพูดอะไร

เสิ่นอีเวยมีความตื่นตกใจ ที่เธอแอบมาเพราะไม่อยากจะขอโทษต่อหน้าเซิ่งเจ๋อเฉิง ซ