บทที่ 203 แท้จริงแล้วเซิ่งเจ๋อเฉิงไม่มีน้ำยาเลยหรือ

พอเสิ่นอีเวยพูดเสร็จ เจิ้งอว๋นชวนก็ไม่ได้พูดอะไรแล้วค่อย ๆลุกโซฟามาหาเธอ

ทั้งสองคนชัดเจนว่าไม่ได้ห่างกันมากมายนักแต่เขากลับเดินอย่างช้า ๆและในขณะที่เดือนนั้น เจิ้งอวิ๋นชวนก็ได้มองเธออย่างไม่ละสายตาซึ่ง เธอก็ได้มองเขาด้วยสายตาที่เยือกเย็น

บทที่ 204 เสิ่นอีเวยถูกส่งไปยังห้องเก็บเหล้า

ผู้จัดการข้างหนึ่งครุ่นคิดข้างหนึ่งกำลังจะล้วงกระเป๋าเอากุญแจให้กับเจิ้งอวิ๋นชวน หลังจากที่เขาได้กุญแจก็ได้ยิ้มให้ผู้จัดการแล้วเดินไป หลังจากนั้นผู้จัดการก็ตกใจอยู่สักครู่หนึ่ง ซึ่งนึกคบทสนทนาที่ได้พูดกับเจิ้งอวิ๋นชวน

สถานภาพจริงก็เป็นเช่นนี้ คน

บทที่ 205 ทำไมคุณหญิงเสิ่นกลัวถึงขนาดนี้

เจิ้งอวิ๋นชวนได้พูดประโยคเมื่อสักครู่นี้ได้เน้นคำว่า “บอกตัวเองว่า” เสิ่นอีเวยก็ได้ยินอย่างชัดเจน

เมื่อสักครู่นี้เสิ่นอีเวยได้บอกว่าระดับแอลกอฮอล์ไม่ดี แต่ในตอนนี้เจิ้งอวิ๋นชวนก็ฟังเข้าไปในใจแล้ว ดังนั้นเขาจึงได้ทำการทดสอบเธอ แต่ว่าเสิ่นอีเวยรู้สึกไ