บทที่194 โทรศัพท์สายด่วนจากหลินอวี้

เสิ่นอีเวยคิดหาถ้อยคำในใจอยู่ครู่หนึ่ง แล้วตอบอย่างเคร่งขรึม “บทที่พาคุณมาที่โรงพยาบาล ฉันกลัวว่าในรถคุณจะหนาว ฉันจึงหาหมวกมาสวมให้คุณ”

ฉันหวังดีกับคุณ คุณก็ไม่ควรมาตำหนิฉันจริงไหม? เสิ่นอีเวยคิดในใจ

เซิ่งเจ๋อเฉิงยักคิ้วของเขาเล็กน้อย ใบหน้าของเ

บทที่195 ทำไมคุณถึงไม่บอกเรื่องนี้กับฉัน

เสิ่นอีเวยสูดหายใจลึกๆ น้ำเสียงราบเรียบราวกับว่าเธอกำลังพูดอะไรบางอย่างที่ไม่เกี่ยวข้องกับตัวเอง “เขาขอให้ฉันบอกคุณว่าได้จัดหาที่พักอาศัยให้กับผู้ที่มาร่วมพิธีไว้อาลัยจากทุกแห่งเรียบร้อยแล้ว ให้คุณไม่ต้องเป็นห่วง”

เสิ่นอีเวยพูดทวนประโยคนั้นของหลินอว

บทที่196 ที่แท้ความจริงก็เป็นเช่นนี้เอง

ดังนั้นเขาจึงไม่สามารถละเลยหลานชายที่เขารักมากคนนี้ได้

ด้วยความหวังว่าเซิ่งเจ๋อเฉิงจะสามารถสืบทอดธุรกิจของครอบครัวและนำพาไปข้างหน้าได้ ผู้เฒ่าเซิ่งยังหวังว่าหลานชายของตนจะมีชีวิตครอบครัวที่มีความสุขมาก

หลังจากได้ยินทุกสิ่งในตอนนั้นเสิ่นอีเวยร