บทที่192 เซิ่งเจ๋อเฉิงฟื้นแล้ว

สถานที่แบบโรงพยาบาลนั้นเงียบเชียบเกินไป ทุกวันจะมีคนตายที่นี่หรือได้รับเอกสารแจ้งอาการป่วยหนัก ถึงแม้ที่นี่จะมีชีวิตเล็กๆเกิดใหม่ทุกวัน แต่สำหรับเสิ่นอีเวยแล้ว ตราบใดที่เธอยังอยู่ที่โรงพยาบาลอารมณ์ก็จะมีไม่มีทางดีขึ้น

ทุกสิ่งที่เธอเห็นล้วนเป็นสีขาวที่น่าหวาดก

บทที่193 การถกเถียงกันระหว่างคนสองคน

เดิมทีเซิ่งเจ๋อเฉิงต้องการให้เสิ่นอีเวยนอนต่ออีกสักครู่ แต่ในเวลานี้พยาบาลกลับผลักประตูเข้ามา ซึ่งยังคงเป็นหนึ่งในพยาบาลสาวสองคนเช่นเดียวกับเมื่อวานนี้

ทันทีที่หญิงสาวเห็นเซิ่งเจ๋อเฉิงฟื้นแล้วก็ดูเหมือนว่าเธอจะสะดุ้งตกใจ เท้าที่กำลังก้าวเดินอย่างรวดเร็วห

บทที่194 โทรศัพท์สายด่วนจากหลินอวี้

เสิ่นอีเวยคิดหาถ้อยคำในใจอยู่ครู่หนึ่ง แล้วตอบอย่างเคร่งขรึม “บทที่พาคุณมาที่โรงพยาบาล ฉันกลัวว่าในรถคุณจะหนาว ฉันจึงหาหมวกมาสวมให้คุณ”

ฉันหวังดีกับคุณ คุณก็ไม่ควรมาตำหนิฉันจริงไหม? เสิ่นอีเวยคิดในใจ

เซิ่งเจ๋อเฉิงยักคิ้วของเขาเล็กน้อย ใบหน้าของเ