บทที่18 เธอหาเรื่องเองนะ

เสิ่นอีเวยยังไม่ทันไหวตัว ก็โดนเซิ่งเจ๋อเฉิงแนบร่างลงมาจนระยะห่างเป็นศูนย์

เพราะว่าเธอนั่งบนตักเขา ทำให้หัวเธอสูงกว่าเขา คนหนึ่งก้มหน้า อีกคนเงยหน้า

เธอรู้สึกแปลกใจ ผู้ชายคนนี้อยู่ใต้ร่างเธอแท้ๆ แต่ดวงตาดำลึกเหมือนทะเลคู่นั้นยังคงทำให้เธอรู้สึกถึงคำว่าโดดเดี่

บทที่19 เขาดีกับเธอไหม

กว่าเธอจะลุกจากเตียงก็ปาเข้าไปสิบโมงเช้า ยังไม่ทับอาบน้ำแต่งตัว ก็มียาสีดำเมี่ยมยื่นมาข้างหน้า

เหอะ เหมือนคืนนั้นเป๊ะ สมเป็นเซิ่งเจ๋อเฉิงจริงๆ

พอคิดถึงสงครามคืนนั้นบนรถ เธอก็รู้สึกแปลกๆ เธอรู้สึกเหมือนทั้งสองคนไม่เหมือนสามีภรรยา แต่เป็นพาร์ทเนอร์ที่มีความต้องกา

บทที่20 การไล่ต้อนถามของเสิ่นอีเวย

เธอชะงักตะเกียบไปครู่หนึ่ง และอึ้งไปกับคำถามของฉินโม่

ไม่ดีหรอ? แต่งงานกันมาสองปีกับเซิ่งเจ๋อเฉิง เธอไม่เคยลำบาก อยู่ในฐานะคุณนายเซิ่งอย่างมั่นคง ตามเขาออกงานในที่ต่างๆ

ดีหรอ? ถ้าดี แล้วผู้ชายที่กินข้าวกับสวี่อันฉิงในห้องวีไอพีที่เธอเดินผ่านเมื่อครู