บทที่17 เซิ่งเจ๋อเฉิงมาแล้ว

พอได้ยินน้ำเสียงเซิ่งเจ๋อเฉิง ฉินโม่ขมวดคิ้วอย่างไม่สบอารมณ์ “คุณเป็นใคร?”

สายตาเย็นเยียบของเซิ่งเจ๋อเฉิงมองตรงไปที่ฉินโม่ น้ำเสียงเย็นสนิท “สามีที่ถูกต้องตามกฎหมายของผู้หญิงในอ้อมแขนนาย”

พอพูดจบปุ๊บ เสิ่นอีเวยก็มาถึงอ้อมแขนเขาพอดี ฉินโม่โดนผลักออกเล็กน้อย

บทที่18 เธอหาเรื่องเองนะ

เสิ่นอีเวยยังไม่ทันไหวตัว ก็โดนเซิ่งเจ๋อเฉิงแนบร่างลงมาจนระยะห่างเป็นศูนย์

เพราะว่าเธอนั่งบนตักเขา ทำให้หัวเธอสูงกว่าเขา คนหนึ่งก้มหน้า อีกคนเงยหน้า

เธอรู้สึกแปลกใจ ผู้ชายคนนี้อยู่ใต้ร่างเธอแท้ๆ แต่ดวงตาดำลึกเหมือนทะเลคู่นั้นยังคงทำให้เธอรู้สึกถึงคำว่าโดดเดี่

บทที่19 เขาดีกับเธอไหม

กว่าเธอจะลุกจากเตียงก็ปาเข้าไปสิบโมงเช้า ยังไม่ทับอาบน้ำแต่งตัว ก็มียาสีดำเมี่ยมยื่นมาข้างหน้า

เหอะ เหมือนคืนนั้นเป๊ะ สมเป็นเซิ่งเจ๋อเฉิงจริงๆ

พอคิดถึงสงครามคืนนั้นบนรถ เธอก็รู้สึกแปลกๆ เธอรู้สึกเหมือนทั้งสองคนไม่เหมือนสามีภรรยา แต่เป็นพาร์ทเนอร์ที่มีความต้องกา