บทที่ 84

พี่สะใภ้ใหญ่ไม่ใช่คนสุรุ่ยสุร่าย

เนื่องจากคนที่กินเยอะในบ้านไม่อยู่ หลินเยว่เลี่ยงจึงทำกับข้าวแต่ละอย่างไม่มาก

ทุกคนมองอาหารบนโต๊ะที่ทั้งสีสัน กลิ่น และรสชาติน่ากิน ต่างก็รู้สึกอยากกิน

โดยเฉพาะข้าวขาวหอมฟุ้ง และหมูตุ๋นที่มีน้ำมันเป็นมัน ทำให้คนมองน้ำลายไหล

แต่ก่อนเซียวฉีต้องบอกว่าหลิ

บทที่ 85

วาดภาพด้วยดินสอถ่าน

เซียวหนิงมองตรงที่หลินเยว่เลี่ยงบอกอย่างตั้งใจ: "เอ๊ะ...จริงด้วย กลีบดอกนี่กลมกลืน ดอกดูแน่นกว่าเยอะ"

"พี่สะใภ้ใหญ่ ดอกแปะเจียกปักออกมาต้องสวยแน่ๆ"

หลินเยว่เลี่ยงยิ้ม แล้ววาดต่อ

พอวาดดอกแปะเจียกเสร็จ เซียวฉีก็ดีใจมาก: "พี่สะใภ้ใหญ่ ถ้าปักลายนี้ออกมา ต้องมีคนชอบเยอ

บทที่ 86

ไม่เห็นก็สบายใจ

หลังจากให้อาหารสุนัขแก่ซานเตี้ยนแล้ว เจ้าก็ออกจากห้อง

เซียวหนิงเตรียมอาหารเช้าเกือบเสร็จแล้ว เซียวฉีก็กลับมาจากการให้อาหารหมู

หลินเยว่เลี่ยงรู้สึกไม่ค่อยดีที่ปล่อยให้น้องๆ ทำงานทั้งเช้าในขณะที่ตัวเองตื่นสาย

เซียวฉีเห็นซานเตี้ยนก็ดีใจมาก: "ซานเตี้ยน มาเล่นกับข้ากันเถอะ"

ซ