บทที่ 82 เมล็ดข้าวเต็มเม็ด

กู๋ว่านเอ๋อร์พยักหน้าให้หลินเยว่เลี่ยง หลังจากร้องไห้สักพัก อารมณ์ก็เริ่มสงบลงมาก

เจ้าเช็ดดวงตาที่บวมแดงอีกครั้ง แล้วเอ่ยขึ้น: "ขอโทษที่ทำให้พี่สะใภ้เซียวขำ มาบ้านเราครั้งแรกก็เห็นข้าร้องไห้"

หลินเยว่เลี่ยงโบกมือ: "ผู้หญิงน่ะ ก็ทำมาจากน้ำ ถ้าไม่ร้องไห้สิแปลก!"

กู๋ว่าน

บทที่ 83 เมล็ดมะเขือเทศ

หลินเยว่เลี่ยงมองท้องฟ้า ถึงเวลาทำอาหารเย็นแล้ว

ทั้งสองคนตรงไปที่ครัว หลินเยว่เลี่ยงเทข้าวขาวออกมาบ้าง: "น้องหนิง วันนี้เรากินข้าวขาวกัน"

เซียวหนิงแทบไม่อยากเชื่อหู: "พี่สะใภ้ใหญ่ พี่บอกว่าวันนี้เรากินข้าวขาวเหรอ?"

เจ้ากลัวว่าตัวเองจะฟังผิด

หลินเยว่เลี่ยงพยักหน้า: "อืม

บทที่ 84 พี่สะใภ้ใหญ่ไม่ใช่คนสุรุ่ยสุร่าย

เนื่องจากคนที่กินเยอะในบ้านไม่อยู่ หลินเยว่เลี่ยงจึงทำกับข้าวแต่ละอย่างไม่มาก

ทุกคนมองอาหารบนโต๊ะที่ทั้งสีสัน กลิ่น และรสชาติน่ากิน ต่างก็รู้สึกอยากกิน

โดยเฉพาะข้าวขาวหอมฟุ้ง และหมูตุ๋นที่มีน้ำมันเป็นมัน ทำให้คนมองน้ำลายไหล

แต่ก่อนเซียวฉีต้องบอกว่าหลินเ