บทที่ 571 องค์หญิงรอง

หลินเยว่เลี่ยงดึงองค์หญิงรองที่นอนอยู่บนเตียงขึ้นมา: "เราต้องรีบไป ไม่มีเวลาให้ชักช้า"

องค์หญิงรองไม่ลังเล ลุกขึ้นยืนแล้วเดินตามหลินเยว่เลี่ยงออกจากห้องไป

ตอนนี้พวกเขาพาองค์หญิงรองออกมาจากที่นี่แล้ว จึงไม่สามารถเข้าไปแก้แค้นในจวนอ๋องได้อีก ไม่เพียงแต่ตอนนี้ แต่ในระยะสั้นการ

บทที่ 572 หนีออกจากเสียงโจว

"ทำไมพวกท่านไปนานจัง?"

หลินเยว่เลี่ยงกับเซียวเช่อสบตากัน แล้วหน้าทนพูดว่า: "ข้าปวดท้องนิดหน่อย"

เมื่อได้ยินนางพูดเช่นนั้น องค์หญิงรองก็เงียบไป

รอจนถึงยามเช้า ประตูเมืองเปิด เซียวเช่อไม่กล้าชักช้าแม้แต่น้อย รีบขับรถม้าพุ่งไปที่ประตูเมือง

เพิ่งออกจากเมืองได้ ก็ได้ยินเสี

บทที่ 573 ยังไม่ถึงเวลาเรียกร้องความยุติธรรม

ซื่อถูเสียงก็หิว กินเค้กอย่างไม่สนภาพลักษณ์ คงจะไม่ได้กินของอร่อยแบบนี้มานานแล้ว...

ทุกคนเพิ่งกินเสร็จ ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าม้าดังใกล้เข้ามา

เซียวเช่อส่งน้ำเต้าให้หลินเยว่เลี่ยง: "ภรรยา ถือไว้ ข้าไปดูหน่อย"

เขาไปที่ถนนที่เพิ่งขับรถม้าผ่าน เห็นหมู่หรงหา