บทที่ 55 อร่อยไหม?

เธอลุกพรวดขึ้น ลากเซียวอี้เดินออกไป: "ฮึ! ไม่กินก็ไม่กิน"

"พวกเจ้ารวมหัวกันรังแกแม่ลูกเรา รอให้ซื่อหลางได้เป็นท่านบัณฑิต อย่ามาเสียใจทีหลัง"

เซียวอี้มองชามเครื่องในหมูต้มนั้น แม้กลิ่นจะน่ากินมาก แต่ก็ยังเดินตามเจี่ยงซื่อออกไปอย่างโกรธเคือง

หลินเยว่เลี่ยงเห็นว่าบรรลุเป้าหมายแล้

บทที่ 56 อาหารที่ภรรยาทำอร่อยที่สุดในใต้หล้า

ทุกคนเห็นท่าทางของเซียวเช่อก็รู้ว่าอาหารจานนี้ต้องอร่อยแน่

ดังนั้น จึงไม่ลังเลอีกต่อไป...

"อร่อยจริงๆ!"

เซียวอันพูดอย่างอิ่มอกอิ่มใจ

"โชคดีที่ผมไม่ได้ทิ้งเครื่องในหมูไป"

เซียวฉีพึมพำ

หลินเยว่เลี่ยงเห็นทุกคนกินอย่างเอร็ดอร่อย จึงลุกขึ้นตักน้ำซุปกระ

บทที่ 57 แม่อย่างเจ้า ไม่มีก็ไม่เป็นไร

เจี่ยงซื่อเห็นลูกๆ ที่เกิดจากตัวเองยังไม่ช่วย พลันรู้สึกไร้ที่พึ่ง

ดวงตาเธอแดงก่ำ ตรงข้ามกับท่าทางอาละวาดเมื่อครู่โดยสิ้นเชิง

"ข้าก็เป็นแม่แท้ๆ ของพวกเจ้า พวกเจ้าจะปล่อยให้คนอื่นรังแกข้าหรือ?"

หลินเยว่เลี่ยง...

นี่คือดอกบัวขาวในตำนานที่ว่ากันหรือ?

เซียวเฉ