บทที่ 53 กลิ่นหอมฟุ้ง

เซียวหนิงเช็ดเหงื่อที่หน้าผาก ถาม: "พี่สะใภ้ มันฝรั่งพวกนี้ต้องทำยังไง ให้ฉันจัดการ"

"เจ้าแค่ปอกเปลือกก็พอ ที่เหลือพี่จัดการเอง"

หลินเยว่เลี่ยงตอบพลางทำงานในมือไม่หยุด

ขณะที่เซียวหนิงปอกเปลือกมันฝรั่งเสร็จ หลินเยว่เลี่ยงก็ใส่ซี่โครงตุ๋นลงหม้อแล้ว

เพราะไม่มีซีอิ๊วให้สี เธอจ

บทที่ 54 เก็บหน้ากากของเจ้าไว้เถอะ

ต่อไปก็เป็นผัดสองอย่าง หนึ่งคือผัดมันฝรั่งเส้น อีกอย่างคือผัดตับ

ขณะที่พี่สะใภ้กำลังผัด เซียวหนิงก็ใช้หม้ออีกใบทำแผ่นข้าวโพดจำนวนมาก

ผัดสองอย่างเสร็จเร็ว กลิ่นหอมลอยออกมาอีกครั้ง

เซียวเฉิงทนไม่ไหวแล้ว: "พี่ใหญ่ พี่สาม ผมต้องไปดูในครัวแล้ว พี่สะใภ้ทำอะไรอร่อยๆ

บทที่ 55 อร่อยไหม?

เธอลุกพรวดขึ้น ลากเซียวอี้เดินออกไป: "ฮึ! ไม่กินก็ไม่กิน"

"พวกเจ้ารวมหัวกันรังแกแม่ลูกเรา รอให้ซื่อหลางได้เป็นท่านบัณฑิต อย่ามาเสียใจทีหลัง"

เซียวอี้มองชามเครื่องในหมูต้มนั้น แม้กลิ่นจะน่ากินมาก แต่ก็ยังเดินตามเจี่ยงซื่อออกไปอย่างโกรธเคือง

หลินเยว่เลี่ยงเห็นว่าบรรลุเป้าหมายแล้