บทที่ 438 ความกระอักกระอ่วนของกู๋ว่านเอ๋อร์

ตอนนี้ หวังซื่อมองตั๋วแลกเงินมูลค่าสูงในมือ รู้สึกเหมือนกำลังฝัน...

หลินหล่าวซานก็เช่นกัน เขาได้รับบาดเจ็บและได้รับการช่วยเหลือจากสามีภรรยาหลินเยว่เลี่ยง ย้ายมาที่นี่กับครอบครัวพี่ชายคนที่สอง คิดว่าชีวิตต่อไปก็จะผ่านไปเรื่อยๆ แค่เลี้ยงหลินกวงให้โตเป็นผู

บทที่ 439 ที่รกร้างทางตะวันออกของเขาเหนือ

ทุกคนไม่สนว่าหลินเยว่เลี่ยงจะตั้งราคาเท่าไหร่ ขอแค่เจ้ายอมรับเงินก็พอ พวกเขาจะได้สบายใจขึ้น

สุดท้าย หลินเยว่เลี่ยงจำใจรับเงินหลายสิบตำลึงจากพวกเขาเป็นค่าเมล็ดพันธุ์ เซียวอวิ๋นก็คืนเงินที่ยืมจากตระกูลเซียวมาสร้างบ้านจนหมด ทุกคนตัดสินใจว่าคืนนี้หลายครอบครัว

บทที่ 440 กู๋ว่านเอ๋อร์คิดทะลุปรุโปร่งกว่าพ่อ

ขณะที่กู๋ห่ายคิดแผนเล็กๆ ของตัวเอง กู๋ว่านเอ๋อร์ที่เข้าใจพ่อดี ก็พูดราดน้ำเย็นใส่ความหวังของกู๋ห่ายทันที: "พ่อ หนูได้ยินพี่สะใภ้พูดว่า การปลูกแตงโมนี้เป็นธุรกิจเฉพาะของเจ้า ไม่มีทางให้คนนอกร่วมได้"

พูดตรงๆ แบบนี้ กู๋ว่านเอ๋อร์หวังให้พ่อหมดหวังไปเลย

แ