บทที่ 436 แตงหอม

หวังชิวเซิงเหงื่อผุดที่หน้าผาก ดูไม่มั่นใจนัก "ผมขอแค่ 5,000 จินก็พอ"

ปริมาณนี้เขาตัดสินใจตามราคาแตงโม ต้นทุนแตงโม 5,000 จินก็ต้องใช้เงินกว่า 1,000 ตำลึงแล้ว เขายังต้องหาที่เก็บที่เหมาะสมด้วย

เขาคิดว่าขายไปจนกว่าแตงโมรุ่นหลังจะสุกน่าจะพอ

มู่สวินหัวเราะในใจ: ไอ้หมอนี่ขี้ขลาดเกินไป

บทที่ 437 แบ่งเงิน

เมื่อหาทางระบายแตงโมและแตงหอมได้แล้ว หลินเยว่เลี่ยงก็โล่งใจในเรื่องใหญ่เรื่องหนึ่ง

หวังชิวเซิงรีบกลับไปจัดการเรื่องขนแตงโมและแตงหอม หลังจากเซ็นสัญญาก็รีบจากไป

มู่สวินบอกจุดประสงค์ที่แท้จริงของการมาวันนี้กับหลินเยว่เลี่ยง "พี่สะใภ้เซียว ภัตตาคารที่เราร่วมมือกันจะเปิดในวันที่ 28

บทที่ 438 ความกระอักกระอ่วนของกู๋ว่านเอ๋อร์

ตอนนี้ หวังซื่อมองตั๋วแลกเงินมูลค่าสูงในมือ รู้สึกเหมือนกำลังฝัน...

หลินหล่าวซานก็เช่นกัน เขาได้รับบาดเจ็บและได้รับการช่วยเหลือจากสามีภรรยาหลินเยว่เลี่ยง ย้ายมาที่นี่กับครอบครัวพี่ชายคนที่สอง คิดว่าชีวิตต่อไปก็จะผ่านไปเรื่อยๆ แค่เลี้ยงหลินกวงให้โตเป็นผู