บทที่ 37 คืนวิวาห์ (2)

เมื่อเห็นสีหน้าบึ้งตึงของพี่ใหญ่ที่ดูไม่เหมือนกำลังล้อเล่น พวกเขาก็ลุกขึ้นวิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว

เซียวเช่อมองน้องๆ ที่วิ่งหนีไปอย่างจนปัญญา ส่ายหน้าแล้วเดินออกจากห้อง

หลินเยว่เลี่ยงเห็นชายหนุ่มออกไป จึงยืดเส้นยืดสาย ขยับคอ แล้วเริ่มสำรวจห้อง

ห้องหอที่ว่านี้ไม่ใช่ห้องใหม่ ด

บทที่ 38 คืนวิวาห์ (3)

หลังจากดูหลินเยว่เลี่ยงกินลูกพลัมหมดทั้งสองลูก เซียวเช่อเปิดประตูออกไปทิ้งเมล็ด แล้วกลับเข้ามาใส่กลอนประตู

เขาเดินมาที่เตียง ถอดรองเท้าขึ้นเตียง พร้อมกับปล่อยม่านลง

คู่บ่าวสาวนอนอยู่บนเตียง หันหน้าเข้าหากันอย่างเขินอาย

หลินเยว่เลี่ยงเอาผ้าห่มคลุมหน้าอีกครั้งหลังจากเซียวเช

บทที่ 39 บ้านของเรา

เซียวเช่อชี้ไปที่ห้องในลานบ้านบอกหลินเยว่เลี่ยง: "สองห้องทางทิศตะวันออกเป็นห้องของพ่อและแม่เลี้ยง"

หลินเยว่เลี่ยงรู้สึกแปลกใจ: "พวกเขาไม่ได้อยู่ด้วยกันเหรอ?"

เซียวเช่อยิ้มอย่างจนใจ: "หลังจากพ่อป่วยไม่นาน เจ้าก็ย้ายออกไปอยู่แยก..."

จากนั้นเขาก็แนะนำห้องของคนอื่นๆ ให้หลินเยว่เ