บทที่ 32 สินสอดทองหมั้น

แต่การให้ลูกสาวแต่งงานเร็วขนาดนี้ เจ้ายังทำใจไม่ได้จริงๆ

ขณะที่หวังซื่อกำลังลำบากใจ หลินเยว่เลี่ยงก็เดินเข้ามา: "แม่ ทำตามที่ตระกูลเซียวว่าเถอะ"

ทุกคนต่างตกใจมองเจ้า คิดในใจว่า: เด็กคนนี้กล้าจริงๆ!

เรื่องแบบนี้กลับตัดสินใจเอง

เซียวอันและเซียวเฉิงมองหลินเยว่เลี่ยงตาไม่กะพริบ

บทที่ 33 ก่อนออกเรือน

หวังซื่อตีมือสามีแรงๆ: "ไอ้แก่บ้า ข้ากำลังพูดถึงเรื่องลูกสาว ทำไมต้องมาพูดถึงข้าด้วย?"

หลินหล่าวเอ๋อร์กลับมองออก: "ก็เหมือนกันทั้งนั้นแหละ ผู้หญิงที่ยืนหยัดได้ด้วยตัวเอง อยู่ที่ไหนก็ไม่ถูกรังแก"

หวังซื่อไม่มีอะไรจะโต้แย้ง ตั้งแต่ลูกสาวฟื้นจากการกระทบศีรษะ หลายอย่างก็เปลี่ยนไป

บทที่ 34 มีคนมาก่อกวน

หลินเยว่เลี่ยงเบ้ปากใต้ผ้าคลุมหน้า: เจ้าหนูรู้อะไร ผลนี้เป็นของล้ำค่า ได้มาหนึ่งลูกก็นับว่าโชคดีมากแล้ว...

ขณะที่เจ้ากำลังบ่นในใจ ข้างนอกก็มีเสียงดังของหวังซื่อ: "เยว่เลี่ยง เตรียมตัวเสร็จแล้ว พี่ชายจะแบกเจ้าขึ้นเกี้ยว"

หลินเยว่เลี่ยงได้ยินแล้วใจกระตุกทันที

แม้เจ้าจะเคยเห็นเซ