บทที่ 264 สำคัญกว่าชีวิตของข้า

หลังจากปลอบอารมณ์จ้าวซื่อได้แล้ว ทุกคนจึงเริ่มกินข้าว

โต๊ะผู้ชายเริ่มชนแก้วดื่มกัน

เซียวเหลี้ยงจิบเหล้าเกาเหลียงอย่างเอร็ดอร่อย: "เหล้านี้ไม่เลว รสชาติเหมือนกับที่หมักครั้งก่อนเลย"

หลินหล่าวเอ๋อร์ก็พูด: "อืม ฝีมือหมักเหล้าของลูกสาวข้าเยี่ยมจริงๆ"

หลินหล่าวซานพูดไม

บทที่ 265 แม่เก่งเรื่องการใช้ชีวิตเกินไป

อย่างไรก็ตาม การฟักเป็ดมัสคอวีสำเร็จเป็นเรื่องน่ายินดี

หลินเยว่เลี่ยงมองลูกเป็ดมัสคอวีสองตัว: "แม่ จะลองฟักเป็ดมัสคอวีเพิ่มอีกไหม?"

หวังซื่อตื่นเต้นจนเสียงสั่น: "ต้องฟักสิ ต้องฟัก เป็ดมัสคอวีที่ลูกให้แม่ออกไข่ไว้ไม่น้อย แม่ตั้งใจจะเอาไปฟักทั้งหมด"

ฤดูนี้

บทที่ 266 เป็ดจะมีราคาถูกกว่าหัวไชเท้าได้อย่างไร?

เถ้าแก่ซุนรอไม่ไหวแล้ว หยิบแก้วสุราบนโต๊ะขึ้นมารินดื่ม

จิบหนึ่งอึก: "อืม รสชาติใช่เลย สุราชั้นดี"

ไม่ได้แตะต้องอาหารเลยสักคำ แต่ดื่มสุราหมดแก้ว

เถ้าแก่ซุนยังทำท่าทางเหมือนกำลังเสพสุขอย่างมาก

จากนั้นเขาก็เปิดไหอีกใบ ซึ่งไม่ต้องสงสัยเลยว่าข้างในบ