บทที่ 130 ช่วยเก็บเกี่ยวที่บ้านเกิด

ทุกคนคุยกันไป ไม่รู้ตัวก็มาถึงหมู่บ้านตระกูลหลินแล้ว

อาจเป็นเพราะทุกคนยุ่งกับการเก็บเกี่ยว พวกคนว่างที่มักอยู่ที่ปากทางเข้าหมู่บ้านวันนี้ไม่เห็นสักคน

หลายคนมาถึงบ้านตระกูลหลินโดยตรง

ในบ้านเงียบสงัด หลินเยว่เลี่ยงเดินมาถึงประตู ก็เห็นพี่สะใภ้หยางซื่อกำลังวุ่นว

บทที่ 131 ว่ากล่าวหวังซื่อ

หลินโหย่วสุ่ยมองดูคนเหล่านั้น แต่ละคนร่างกายสูงใหญ่ ทั้งยังคล่องแคล่วว่องไว เขาจึงหันหลังเดินจากไปอย่างกระอักกระอ่วน...

หลินเยว่เลี่ยงจูงมือหวังซื่อ: "แม่ ในไร่มีพ่อกับเซียวเช่อพวกเขาก็พอแล้ว พวกเรากลับบ้านกันเถอะ"

หวังซื่อมองดูในไร่แล้วพยักหน้า: "ดี พวกเรากลับบ้านกัน"

บทที่ 132 การมีลูกต้องพยายาม

หวังซื่อเป็นห่วงชีวิตความเป็นอยู่ของลูกสาวในบ้านตระกูลเซียว ขณะที่ทุกคนกำลังยุ่ง นางก็ถามนั่นถามนี่ไม่หยุด

หลินเยว่เลี่ยงเล่าเรื่องที่บ้านซื้อบ่อน้ำที่เชิงเขาเหนือให้แม่ฟัง และแน่นอน ได้รับการต่อว่าจากหวังซื่อยกใหญ่:

"เจ้าเด็กคนนี้ ทำไมถึงไม่คิดอะไรเลย เสียเงินมากมาย