ตอน 1
รอยรักแรงแค้น
บทที่ 1 ท่าประจำของโซโล
โซโลจับลูกโซ่กดลงไปกับพื้นแล้วเข้าหาเธอจากทางด้านหลัง เขาใช้มือหนึ่งเอื้อมไปด้านหน้าเพื่อกระชากเสื้อชั้นในของเธอออก ส่วนอีกมือหนึ่งกำลังดึงกางเกงในของเธอออกไปพร้อม ๆ กัน…
ใบหน้าของเธอถูกโซโลกดแนบลงไปกับพื้น ด้านหนึ่งสัมผัสได้ถึงความเย็นเฉียบ แต่อีกด้านหนึ่งกลับร้อนผะผ่าว
พวกเขาแต่งงานกันมาหนึ่งปีแล้ว ท่าประจำของโซโลก็คือเข้าจากทางด้านหลังอยู่บนพื้น
เมื่อโซโลระบายความใคร่เสร็จ เขาก็ลุกขึ้นมาอย่างสง่าผ่าเผย เขาหยิบทิชชู่ออกมาจากกระเป๋าแล้วโยนให้ลูกโซ่ที่ยังคงตัวสั่นจากแรงกระตุกอยู่
เขาบอกว่า ท่าที่เข้าจากทางด้านหลังอยู่บนพื้นนั้น เป็นท่าที่ใช้กับโสเภณี “ลูกโซ่ เธออย่าคิดนะว่าการที่เธอมีฐานะเป็นภรรยาของฉันแล้วเธอจะดูสูงส่งขึ้นมา เธอก็เป็นเพียงแค่หญิงโสเภณีที่ตระกูลถาวรวิชซื้อตัวมาเพื่อเอาไว้ให้ฉันระบายอารมณ์เท่านั้น”
ลูกโซ่นอนคว่ำอยู่บนพื้นอย่างหมดแรง เธอครุ่นคิดไปว่าในตอนแรกที่โซโลทิ้งเธอไป เธอยังแอบร้องไห้อยู่เลย แต่ว่าในตอนนี้เธอไม่มีทางร้องไห้อีกแล้วล่ะ
ในห้องเหลือเพียงแค่ลูกโซ่คนเดียวเท่านั้น เธอคลานขึ้นมาจากพื้นอย่างหมดแรงแล้วเข้าไปล้างตัวจนสะอาด จากนั้นเธอก็นอนลงบนเตียง
หนึ่งปี
หนึ่งปีเต็ม ๆ
เธอกักขังตัวเองเอาไว้อยู่ในกรงนี้ อดทนกับการเหยียดหยามที่ไม่มีวันสิ้นสุดของโซโลมาหนึ่งปีเต็ม ๆ แล้ว
เช้าวันใหม่ ดวงอาทิตย์ที่ขึ้นตามปกติยังคงสว่างสดใสเหมือนอย่างเคย
ลูกโซ่สวมใส่ชุดทำงานแล้วเดินทางไปยังบริษัท
ณ บริษัทถาวรวิช
โซโลดำรงตำแหน่งประธานบริษัท ส่วนเธออยู่แผนกการวางแผน
ทันทีที่มาถึงออฟฟิศ โซโลก็เดินเข้ามาหาเธอด้วยท่าทางโมโห
ลูกโซ่เหลือบตาขึ้นไปมอง
อยู่ดี ๆ หัวใจของโซโลก็กระตุกวาบอย่างน่าประหลาด มันนานแค่ไหนแล้วนะ ที่ลูกโซ่ไม่กล้ามองเขาแบบนี้?
“มีธุระอะไรหรือเปล่าคะท่าประธาน?” ลูกโซ่เอ่ยถามด้วยท่าทางที่ดูเหมือนว่าเธอแยกเรื่องงานกับเรื่องส่วนตัวออกอย่างชัดเจน
“นี่น่ะเหรอ แพลนของเธอ?” โซโลเกลียดท่าทางที่ดูไร้อารมณ์ของลูกโซ่มาก ทั้ง ๆ ที่เธอเป็นเพียงแค่ผู้หญิงต่ำ ๆ แต่กลับแสร้งทำหน้าเหมือนกับเป็นนางฟ้า
เขาอยากจะฉีกเธอออกเป็นเสี่ยง ๆ
โซโลโยนเอกสานแพลนนิ่งในมือของเขาใส่ตัวของลูกโซ่อย่างแรง
ปลายนิ้วของเธอสั่นเล็กน้อย เธอถูกกระดาษบาดนิ้วจนมีเลือดซึมออกมาเป็นทาง ทำให้กระดาษสีขาวเปรอะเปื้อนเลือดของเธอ
โซโลนิ่งชะงักไปชั่วขณะหนึ่ง “เหอะ ดูไม่ออกเลยจริง ๆ ว่าเธอจะบอบบางแบบนี้”
“ถ้าคุณไม่พอใจ ฉันแก้ให้ใหม่ได้ค่ะ ฉันจะแก้จนกว่าคุณจะพอใจ” ลูกโซ่ปรายตาลง เธอรู้ดี โซโลจะรังเกียจทุกอย่างที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเธอ
“เหอะ” โซโลแค่นเสียงออกมาจากในลำคอ “ถ้าแก้ไม่เสร็จก็ไม่ต้องเลิกงาน!”
โซโลทิ้งเพียงแค่ประโยคนี้เอาไว้แล้วปิดประตูเสียงดังเดินออกไป
ลูกโซ่นั่งลงบนโต๊ะทำงานของตัวเองอย่างช้า ๆ
เธอเป็นเด็กในอุปการะของตระกูลถาวรวิช ในตอนนั้นคุณท่านใหญ่ของตระกูลถาวรวิชไปเจอเธอในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า เขาถูกชะตากับเธอ ต้องการจะรับเธอมาอุปการะให้ได้ ส่วนคุณผู้หญิงก็ดูมีท่าทีชอบเธอเช่นกัน แต่เธอกลับถูกทุกคนเริ่มดูถูกเหยียดหยามตั้งแต่เมื่อไรกัน?
ลูกโซ่กระตุกมุมปากอย่างขมขื่น
เธอนึกออกแล้ว ตั้งแต่วันที่โซโลพาแฟนของเขามาพบพ่อแม่ที่บ้านวันนั้นนั่นเอง
วันนั้น ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเขาถึงได้เข้ามาในห้องของเธอ…
ลูกโซ่หายใจติดขัดเล็กน้อย นั่นเป็นครั้งแรกของเธอ เธอถูกเขาครอบครองอย่างไร้เยื่อใย วันถัดมาคุณท่านก็เข้ามาเจอกับตา คุณท่านก็เลยบังคับให้โซโลแต่งงานกับเธอ
โซโลเป็นคนเย่อหยิ่ง เขามั่นใจว่านี่เป็นแผนการของเธอเพื่อที่จะทำให้เธออาศัยอยู่ในตระกูลถาวรวิชได้ตลอดไป
ในตอนแรก โซโลก็ยังมีความพะว้าพะวังอยู่เล็กน้อย ต่อมาคุณท่านได้ป่วยหนักจนเสียชีวิตไป เขาก็ยิ่งกำเริบเสิบสานมากยิ่งขึ้น
ทั้งดารา นางแบบ เน็ตไอดอล ต่างก็เป็นข่าว ‘คาว’ กับเขากันให้ทั่วไปหมด
บนหัวของลูกโซ่มีแต่เขางอกออกมา
อยู่ ๆ ลูกโซ่ก็หัวเราะออกมา เธอหัวเราะไปเรื่อย ๆ จนแปรเปลี่ยนกลายเป็นหยดน้ำตาที่ไหลลงมา เธอรับปากกับพ่อบุญธรรมของเธอเอาไว้ว่าให้เวลาหนึ่งปี แล้วตอนนี้ เวลาหนึ่งปีก็มาถึงแล้ว
คุณท่านจับมือของลูกโซ่เอาไว้ก่อนจะสิ้นลมหายใจ ท่านบอกกับเธอว่าพวกเธอจะต้องอยู่ด้วยกันให้ครบหนึ่งปี ถ้าหากว่าโซโลยังมองไม่เห็นความดีของเธออีก พวกเธอก็ค่อยเลิกกัน
ตอน 2
บทที่ 2 เธอรอเขาหย่ากับลูกโซ่
ลูกโซ่ร้องไห้พลางพยักหน้ารับปาก
ที่เธอยอมรับปาก ไม่ได้เป็นเพราะคำสั่งเสียของคุณท่านเท่านั้น แต่ก็เป็นเพราะเธอไม่รู้ว่าเริ่มตั้งแต่ตอนไหน เธอแอบตกหลุมรักโซโลเข้าให้แล้ว
โซโลอบอุ่นเหมือนกับแสงอาทิตย์ เขาฉลาด เท่ห์ ดูดีราวกับเจ้าชายขี่ม้าขาวที่อยู่ในจินตนาการของลูกโซ่
เธอรู้ดีว่าเขาเป็นพี่ชายของเธอ เธอรู้ว่าต้องรักษาฐานะของตัวเองเอาไว้ เธอเข้าใจว่าควรต้องทำตัวอย่างไร แต่ว่าเรื่องแบบนี้ มันไม่สามารถห้ามใจเธอเอาไว้ได้เลย
ลูกโซ่ยกมือขึ้นมาปาดน้ำตาตัวเองออก
ในวันที่ห้าของทุก ๆ เดือน โซโลจะเซ็นชื่อลงในใบหย่าแล้วทิ้งเอาไว้ให้เธออย่างตรงเวลาทุกครั้ง
เริ่มต้นตั้งแต่วันที่แต่งงานกัน จนมาถึงตอนนี้ เธอมีใบหย่าเป็นจำนวนสิบสองฉบับพอดี
ลูกโซ่ยังจำได้ว่าตอนที่เธอเซ็นชื่ออยู่นั้น มือของเธอสั่นระริก เธอไม่รู้จะหาคำอะไรมาอธิบายความรู้สึกของตัวเองที่สะสมใบหย่ามาจนครบสิบสองฉบับได้
ใบหย่าฉบับที่สิบสอง จุดจบของพวกเธอ
เวลาสองทุ่ม
ลูกโซ่เคาะปากกาลงบนโต๊ะเบา ๆ นี่เป็นแพลนนิ่งฉบับสุดท้ายแล้วที่เธอจะเขียนให้กับบริษัทถาวรวิช เธออยากจะทำให้ดี ให้สมบูรณ์แบบที่สุด
เวลาสองทุ่ม
คฤหาสน์ถาวรวิชเปิดไฟสว่างไสว บนโต๊ะอาหารวางเรียงรายไปด้วยอาหารหลากหลายชนิด ดูสวยงามและน่ารับประทานทั้งนั้น
บนโซฟา มีคนนั่งอยู่เป็นจำนวนมาก
หญิงวัยกลางคนที่นั่งอยู่ตำแหน่งตรงกลางเป็นเจ้าภาพในคืนนี้ คุณหญิงของตระกูลถาวรวิช วันนี้เป็นวันเกิดของเธอ
โซโลดึงเน็คไทด์ของตัวเองอย่างหงุดหงิด ให้ตายเถอะ ป่านนี้แล้วทำไมลูกโซ่ยังมาไม่ถึงอีก!
“โซโล” ลิลลี่เดินมาตรงหน้าของโซโลอย่างช้า ๆ
โซโลนิ่งไปเล็กน้อย ‘ลิลลี่’ แฟนเก่าของเขา ในตอนนั้นที่เขาถูกจับได้บนเตียงพร้อมกับลูกโซ่ เธอก็อยู่ในเหตุการณ์ด้วย ลิลลี่พูดด้วยน้ำตาว่า ‘โซโล ฉันเชื่อคุณนะ’
ในตอนนั้นโซโลซาบซึ้งใจจนพูดไม่ออก เขาสาบานกับตัวเองว่าเขาจะต้องดีกับลิลลี่ไปตลอดทั้งชีวิต แต่สุดท้ายเขาก็ถูกผู้ใหญ่กดดันอย่างหนักจนต้องเลิกกับลิลลี่ไป แล้วมาแต่งงานกับลูกโซ่
ต่อมา ลิลลี่ก็ไปอยู่ต่างประเทศ หลังจากที่พ่อของเขาเสียชีวิตไป เธอก็กลับมา เธอยังคงเป็นโสดอยู่ตลอด
โซโลรู้ เธอกำลังรอเขาหย่ากับลูกโซ่อยู่
“นั่งก่อนสิ เดี๋ยวงานก็จะเริ่มแล้วล่ะ” โซโลเอ่ยปาก น้ำเสียงของเขาอ่อนโยนมากอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน
“ภรรยาของคุณ…ยังมาไม่ถึงอีกเหรอคะ?” ลิลลี่ถามเขาเบา ๆ
“ลิลลี่ เวลาดี ๆ แบบนี้จะพูดถึงเธอทำไมจ๊ะเนี่ย!” คุณหญิงเอ่ยออกมาอย่างไม่ค่อยพอใจ
ทุกคนรู้ดีว่าลูกสะใภ้ในฝันของคุณหญิงก็คือลิลลี่ แม่ของลิลลี่สนิทกับคุณหญิงมาก เป็นเรื่องที่รู้โดยทั่วกันว่าโซโลกับลิลลี่ถูกจับคู่กันตั้งแต่เล็ก ๆ
แต่ต่อมากลับถูกนังลูกบุญธรรมหน้าไม่อายนั่น…
“คุณป้าอย่าพูดแบบนี้สิคะ น้องโซ่เป็นภรรยาของโซโลนะคะ” ลิลลี่พูดด้วยเสียงเบา ๆ น้ำเสียงของเธอดูเรียบ ๆ แต่ไม่ว่าใครก็ย่อมฟังออกถึงความขมขื่นที่แฝงอยู่
โซโลพูดไม่ออก เขาอยากจะยื่นมือออกไปกุมมือของลิลลี่เอาไว้ แต่ในตอนที่เขาเพิ่งจะยกมือขึ้นมา เขาก็ได้ยินเสียงคุณหญิงแม่ของเขาดังขึ้น
“เธอไม่ใช่แล้วล่ะจ้ะ”
โซโลหดมือกลับมาอย่างรวดเร็ว เขามองคุณหญิงแม่ด้วยความอึ้ง เธอไม่ใช่แล้ว?
“ของขวัญวันเกิดที่ดีที่สุดที่ดิฉันได้รับในปีนี้ก็คือ…นี่ค่ะ” คุณหญิงหยิบเอกสารฉบับหนึ่งขึ้นมา
โซโลลุกขึ้นก้าวยาว ๆ เดินไปข้างหน้า เขาคว้าเอาเอกสารมาเปิดดูด้วยมือที่เกร็ง
‘ใบสำคัญการหย่า’ เขาเปิดดูจนถึงหน้าสุดท้าย ด้านบนมีลายเซ็นของเขา ข้าง ๆ ยังมีลายเล็น ‘ลูกโซ่’ อยู่ด้วย ระบุหมายเหตุเอาไว้ว่า ‘ลูกโซ่ยินยอมที่จะออกไปจากตระกูลด้วยตัวเปล่า’
ตอน 3
บทที่ 3 ผมเป็นสามีของเธอ
“โซโล น้องโซ่…น้องโซ่ยอมให้พวกเราได้สมปรารถนาแล้วจริง ๆ เหรอคะ” ลิลลี่เดินมาดูลายเซ็นในเอกสาร เธอดีใจมากจนน้ำตาไหลออกมา จากนั้นเธอก็ยื่นมือไปควงแขนของโซโลเอาไว้
คุณหญิงมองดูคู่ที่สมกันราวกับกิ่งทองใบหยกตรงหน้าด้วยรอยยิ้มที่สวยสดงดงาม “ก็ยังดีที่เธอรู้ว่าอะไรควรไม่ควร ไม่มาขวางหูขวางตาฉัน”
“ถือว่าวันนี้เป็นฤกษ์งามยามดีนะคะ คุณหญิงจะได้สมใจปรารถนาเสียที” แขกที่เข้าใจพูดเอ่ยพลางหัวเราะออกมา
ในสายตาของทุกคน การที่ลูกโซ่หย่ากับโซโลถือว่าเป็นเรื่องที่ดีมากเรื่องหนึ่ง
โซโลกำใบหย่าเอาไว้แน่นอย่างไม่คลายมือ
ลูกโซ่ยอมเซ็นแล้ว เธอเซ็นชื่อลงไปแล้วจริง ๆ ‘ออกไปจากตระกูลด้วยตัวเปล่า’ เหอะ เขาไม่เชื่อหรอก! ในตอนนั้นที่เธอคิดแผนการให้ได้นอนกับเขาก็เพื่อต้องการทรัพย์สมบัติของตระกูลถาวรวิชไม่ใช่หรอกหรือไง?
เธอไม่มีทางออกไปตัวเปล่า ๆ ได้อย่างแน่นอน เธอจะต้องมีแผนการอะไรอยู่แน่ ๆ
โซโลถือใบหย่าแล้วเดินก้าวยาว ๆ ออกไป
“โซโล…” ลิลลี่มองโซโลที่ดูมีท่าทางตกตะลึงพรึงเพริด หัวใจของเธอกระตุกวาบ ไม่ใช่ว่าโซโลตกหลุมรักลูกโซ่ไปแล้วจริง ๆ ล่ะ?
“หนูลิลลี่ โซโลเขาแค่ตกใจเล็กน้อยเท่านั้นเอง ให้เขาได้ออกไประบายอารมณ์นิดหน่อยก็ดี ไม่เป็นไรหรอกจ้ะ เดี๋ยวเขาก็กลับมา” คุณหญิงปลอบเธอด้วยรอยยิ้ม พวกเขาอย่ากันแล้ว ลูกโซ่ก็อยู่ในบ้านถาวรวิชต่อไปไม่ได้อีกแล้ว!
ออฟฟิศบริษัทถาวรวิช มีเพียงแค่ห้องทำงานของลูกโซ่ที่อยู่ในแผนกแพลนนิ่งเท่านั้นที่ยังคงเปิดไฟสว่างอยู่
เธอเพิ่งจะแก้งานเสร็จ เมื่อบันทึกเสร็จแล้วเธอก็ส่งไปที่อีเมลของโซโล ในตอนที่เธอเตรียมจะลุกขึ้นมาขยับแข้งขยับขา เธอก็รู้สึกหน่วง ๆ ที่ท้องน้อย เธอเริ่มปวดขึ้นแรงมากจนทนไม่ไหวล้มลงไปบนพื้น
ลูกโซ่ยื่นมือออกไปจะหยิบโทรศัพท์อย่างยากลำบาก เธอเอื้อมไปไม่ถึง แล้วกระถางต้นกระบองเพชรที่อยู่บนโต๊ะก็หล่นลงมากระแทกกับขมับของเธอ ลูกโซ่ขมวดคิ้วจนเป็นเส้นตรง
ซวยจริง ๆ เลย!
“เจ็บ”
ความเจ็บปวดที่เริ่มรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ ทำให้ลูกโซ่ถึงกับต้องขดงอตัว
ประตูออฟฟิศถูกใครบางคนเปิดออกอย่างแรง “ลูกโซ่!”
โซโลบุ่มบ่ามเข้ามาด้วยอารมณ์เดือดดาล เมื่อมองเห็นลูกโซ่นอนอยู่ที่พื้น คิ้วของเขาก็ขมวดเข้าหากันแน่น เขาเอ่ยออกมาอย่างเย็นชา “เธอต้องการอะไรอีก!”
ลูกโซ่เจ็บมากจนมีเหงื่อผุดซึมออกมา ความรู้สึกปวดหน่วง ๆ ที่ท้องน้อยเริ่มชัดเจนมากขึ้นเรื่อย ๆ มีอะไรบางอย่างไหลทะลักออกมาจากร่างกายของเธอ ราวกับว่าจะกระชากวิญญาณเธอออกไปอย่างนั้น
ลูกโซ่หันไปมองโซโลที่ยืนอยู่เหนือเธอ เธอกระตุกมุมปากขึ้นเล็กน้อยแล้วหมดสติไป
“ลูกโซ่! ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้!” โซโลก้าวยาว ๆ เข้าไปหาเธออย่างรวดเร็ว กางเกงของลูกโซ่ถูกย้อมไปด้วยสีแดงของเลือดสด ๆ “ลูกโซ่!”
โซโลทิ้งใบหย่าในมือ เขาอุ้มลูกโซ่ขึ้นมาอย่างร้อนรนแล้วเดินออกไปด้านนอก
“ลูกโซ่!”
จนกระทั่งถึงโรงพยาบาล โซโลถูกขวางเอาไว้บริเวณหน้าห้องฉุกเฉิน
บนมือและเสื้อผ้าของเขาเปรอะเปื้อนไปด้วยเลือดของลูกโซ่ มีสีแดงแสบตา
โซโลมองดูมือทั้งสองข้างของตัวเอง ในใจของเขาเกิดความรู้สึกหวาดกลัวขึ้นมา ลูกโซ่จะตายหรือเปล่า?
พยาบาลคนหนึ่งวิ่งออกมาจากห้องฉุกเฉิน “คุณเป็นอะไรกับคนไข้คะ?”
“ผมเป็นสามีของเธอ” โซโลเอ่ยออกไปในทันที
พยาบาลมองเขาอย่างไม่เป็นมิตร “เซ็นค่ะ ร่างกายของภรรยาคุณอ่อนแอมากจนเกินไปทำให้เธอแท้ง”
โซโลมองดูเอกสารยินยอมให้ผ่าตัด แล้วลมหายใจของเขาก็เหมือนกับหยุดชะงักไป
“เซ็นสิคะ” พยาบาลเร่งเขาด้วยแววตาที่เหยียดหยาม “คนไข้รอผ่าตัดอยู่นะคะ เพิ่งจะมาเสียใจเอาตอนนี้ คนท้องคนไส้แท้ ๆ ร่างกายอ่อนแอจนแท้ง คุณมัวแต่ไปทำอะไรอยู่ล่ะคะ!”
โซโลรับปากกามาด้วยอาการสั่น เขาเซ็นชื่อลงไป แล้วพยาบาลก็หันหลังเดินกลับเข้าไป
เขามัวแต่ไปทำอะไรอยู่?
เขาให้ลูกโซ่ทำงานจนดึกดื่น เขาให้ลูกโซ่แก้แพลนที่ดีอยู่แล้วซ้ำแล้วซ้ำเล่า เขา…
โซโลมองดูมือสองข้างที่เปรอะเปื้อนไปด้วยเลือดของตัวเอง นั่นเป็นลูกของเขา เขารู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างในอกกำลังจะแตกออกมาเป็นเสี่ยง ๆ มันเจ็บปวดเหลือเกิน