บทที่33 ขอให้ให้อภัย

อันที่จริงอัญญาเกือบจะจำเรื่องในช่วงเวลานั้นไม่ได้แล้ว เธอกุมมือของภาสกรแน่น ฟังภาสกรเล่าถึงเหตุการณ์ในช่วงนั้นอย่างอดทน

“ผมน่ะ...เป็นไปได้ว่าถูกขังไว้นานเกินไป ผมยังไม่มีแรงและหกล้มบนทุ่งนา ได้ยินเสียงฝีเท้าและเสียงตะโกนเรียกของพวกที่ลักพาตัวผม สวรรค์เท่านั้นที่รู้ว่าผ

บทที่34 ปกป้องรอยยิ้มของเธอ

ตอนนี้อัญญาเข้าใจแล้วว่าที่ผ่านมาเขาพูดถึงอะไร

“ถ้าหากคุณยังไม่ยอมยกโทษให้ เช่นนั้นคุณเชื่อทั้งหมดที่ผมเล่าแล้วใช่ไหม? ผม...ตั้งแต่ต้นจนจบ รักคุณคนเดียวมาตลอด” ภาสกรมองดูเธอด้วยสายตาที่ลึกซึ้ง “ตั้งแต่ตอนอายุสิบแปด คนรักของผมก็ไม่เคยเปลี่ยน เป็นคุณมาโดยตลอด”

บทที่35 ควบคุม

“คุณ...ไม่จำเป็นต้องทำแบบนี้จริง ๆ “ อัญญาไม่รู้จะพูดเช่นไร “ฉัน ฉันก็มีส่วนที่ผิด วันนี้ฉันไม่ควรจะใช้อารมณ์ไปทั่ว ไม่ควรจะทิ้งทุกอย่างแล้วหนีมา และไม่ควรบอกว่าจะหย่ากับคุณ บอกว่าจะไม่อยู่กับคุณอีกต่อไป แต่ว่าวันนี้ที่คุณทำมันเกินไปจริง ๆ เป็นฉันที่ควบคุมไม่ดี...”

ภาสกรส่ายห