บทที่32 เธอคือผู้ไถ่บาปของฉัน

อัญญาไม่รู้วาเพราะเหตุใด เธอรู้สึกเก้อเขิน

อัญญาพูดอย่างขวยเขิน “แต่ว่า แต่ว่าคุณไม่ได้บอกฉัน เพราะอะไรกันแน่คุณ...ถึงชอบฉัน ฉันจำย้อนไปได้ดี ก่อนหน้านี้เราไม่เคยเจอกัน ฉันไม่มีความประทับใจอะไรเกี่ยวกับคุณ”

“ผมรู้” ภาสกรถอนหายใจ “เพราะตอนนั้นผม กระเซอะกระ

บทที่33 ขอให้ให้อภัย

อันที่จริงอัญญาเกือบจะจำเรื่องในช่วงเวลานั้นไม่ได้แล้ว เธอกุมมือของภาสกรแน่น ฟังภาสกรเล่าถึงเหตุการณ์ในช่วงนั้นอย่างอดทน

“ผมน่ะ...เป็นไปได้ว่าถูกขังไว้นานเกินไป ผมยังไม่มีแรงและหกล้มบนทุ่งนา ได้ยินเสียงฝีเท้าและเสียงตะโกนเรียกของพวกที่ลักพาตัวผม สวรรค์เท่านั้นที่รู้ว่าผ

บทที่34 ปกป้องรอยยิ้มของเธอ

ตอนนี้อัญญาเข้าใจแล้วว่าที่ผ่านมาเขาพูดถึงอะไร

“ถ้าหากคุณยังไม่ยอมยกโทษให้ เช่นนั้นคุณเชื่อทั้งหมดที่ผมเล่าแล้วใช่ไหม? ผม...ตั้งแต่ต้นจนจบ รักคุณคนเดียวมาตลอด” ภาสกรมองดูเธอด้วยสายตาที่ลึกซึ้ง “ตั้งแต่ตอนอายุสิบแปด คนรักของผมก็ไม่เคยเปลี่ยน เป็นคุณมาโดยตลอด”