บทที่ 33 ความทุกข์ทรมานที่ไม่รู้จบ

เจ็บ เจ็บมากจริงๆ... ...

ความเจ็บปวดแบบนี้ ราวกับว่าทุกวิทุกนาทีเป็นความทุกข์ทรมานที่ไม่รู้จบ

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน เยนลี่ซูถึงได้รู้สึกตัวหลังได้ยินเสียงเรียกของพยาบาล เธอลุกขึ้นนั่งอย่างสงบ ใส่กางเกงของตัวเองอย่างไม่แสดงสีหน้าใดใดทั้งสิ้น ภายใต้

บทที่ 34 จะแกล้งบริสุทธิ์ไปทำไม

ไม่รู้ว่าหลับไปนานแค่ไหน เยนลี่ซูรู้สึกได้ว่าถูกจ้องมองด้วยสายตาที่เย็นชา สายตาที่แหลมคมนั้นทำให้เธอรู้สึกหนาวเย็น และขนทุกเส้นบนผิวเธอก็ตั้งขึ้นมา

ทันใดนั้น เธอก็ลืมตาขึ้นมา และสบเข้ากับดวงตาสีแดงก่ำของฮันอี้

กลิ่นเหล้าที่เหม็นหึ่ง ลอยผ่านเข้าไปในจมูกข

บทที่ 35ฮันอี้ ฉันเกลียดคุณ

ฮันอี้ลากขาข้างหนึ่งของเยนลี่ซูแล้วลากเธอมาตรงหน้าของตัวเอง ขณะที่คร่อมร่างเธออยู่ อ้าปากแล้วครอบคลุมติ่งหูของเธอ

การกระทำของเขาหยาบคายมาก จากใบหูไปถึงหน้าอก ทุกที่ที่ถูกริมฝีปากของเขาสัมผัส ทั้งเจ็บปวดและแสบร้อน เพราะเขาไม่ได้ใช้ริมฝีปากสัมผัส แต่เขาใช้ฟันกัด