บทที่ 25 ปล่อยวางลงได้จริงหรอ

เพราะมาถึงขนาดนี้แล้ว หลิวหยู่หนิงถึงได้นึกขึ้นได้ เมื่อก่อนตอนนี่เขาตามฮันอี้กลับมากินข้าวนั้น ก็มักจะเห็นมือของเยนลี่ซูถ้าไม่ถูกมีดบาด ก็จะถูกน้ำมันกระเด็นใส่จนเป็นตุ่ม แต่เพราะว่าเยนลี่ซูไม่เคยพูดถึงและไม่เคยบอก พอเวลานานไป เขาก็เป็นเหมือนฮันอี้ไม่ไปใส่ใจอีก

บทที่ 26 ฝันร้ายที่ตื่นขึ้นมาไม่ได้

ชีวิตหลังแต่งงาน เขาจงใจที่จะไม่กลับบ้านทุกวัน รอให้ผู้หญิงคนนั้นร้องไห้คุกเข่ามาขอร้องให้ตัวเองกลับไปกินข้าวที่บ้าน เขาไม่เคยรับโทรศัพท์ของซุนลู่ซินต่อหน้าผู้หญิงคนนั้นมาก่อน เมื่อมองดูตอนที่เธอนั้นเจ็บปวด เขารู้สึกว่าในใจของตัวเองนั้นมีความสุขมาก

แต่ว่า

บทที่ 27 เธอต้องกลับมาแน่

แม้ว่าฮันอี้จะพยายามปฏิเสธ แต่ดวงตาที่แดงก่ำของเขากลับทรยศเขา

ชั่วขณะซุนลู่ซินรู้สึกสังหรณ์ใจขึ้นมา แต่เธอก็ไม่กล้าถามตรงๆ เหลือบมองประตูที่อยู่ด้านหลังของฮันอี้ ถามอย่างลองเชิง: “อัน พี่ฮันอี้ หลังจากกินข้าวเช้าเสร็จ ให้ฉันช่วยพี่ทำความสะอาดห้องดีกว่า พี่เยนก็ไปแล