บทที่19 เจ้าคืออสรพิษจริง ๆ

“เจ้าคืออรสพิษจริง ๆ หลิงเอ๋อคิดถึงเจ้าเสมอ แต่เจ้าเอาแต่คิดจะทำร้ายนาง ถ้าหากว่าข้าตรวจสอบรู้ว่าเจ้ามีการวางแผนอย่างนี้ ไม่รู้ว่าจะทำให้เจ้าตกอยู่ในสภาพเช่นไร” เพ้ยหยุ่ดึกผ้าพูกตาออกจากนาง มองมู่ชิงด้วยความโกรธแค้น “ผู้หญิงอย่างเจ้า ให้ตายร้อยครั้งพันครั้งก็ไม่สาสม”

บทที่20 หลังจากที่นางตาย

หลังจากที่มู่ชิงตายไปได้หนึ่งเดือน ก็มีฝนตกปอย ๆ ไม่หยุด ไม่สิ้นสุด

สุยหยิ่งใช้เวลาหนึ่งเดือนในการรวบรวมข้อมูลจากบ้านตระกูลมู่ รีบเอามารายงานเพ้ยหยุ่ที่ฝูหม่างเก๋อ

หลังจากที่เห็นสุยหยิ่ง ก็วางพู่กันลงทันที่ รีบถาม“ได้ข่าวอะไรบ้างไหม”

สุยหยิ่งคุกเข่าล

บทที่ 21 ตุงหย้วนที่แห่งนี้ยังเหมือนเดิม

ยามราตรีมาเยือนเพ้ยหยู่ก้าวเข้าไปยังตุงหย้วนมีเพียงที่นี่เท่านั้นที่ยังคงเหมือนในอดีต ในคืนนั้นตุงหย้วนถูกเผามอดไหม้ไม่เหลือแม้แต่เศษซาก เพ้ยหยู่ไม่รู้ว่าทำไมตนเองถึงได้วิ่งมายังที่นี่ได้

ตั้งแต่ที่มู่ชิงตายไปเขาก็ใช้ชีวิตไม่เป็นหลักเป็นแหล่ง แน่ชัด