บทที่ 66 บ้านที่พังทลาย

หลิวเหล่าเถียนทนไม่ไหวเป็นคนแรก "แม่เจ้า ไม่คิดว่าถึงอายุป่านนี้แล้ว จู่ๆ ก็ไม่มีบ้าน ต้องไปหาที่อยู่ใหม่"

แม่ของเขา คุณยายเฉียนอายุห้าสิบกว่าแล้ว พอได้ยินเช่นนั้น น้ำตาที่เพิ่งหยุดก็ไหลออกมาอีก ร้องไห้พลางพูดว่า:

"ลูกเอ๋ย พวกเราออกมาแล้ว แต่ปู่กับย่าของเจ้ายังอยู่ที่หมู่

บทที่ 67 ชาวบ้านที่เป็นมิตร

โจวซื่อขมวดคิ้ว ไกลเกินไป ที่บ้านเก่าดีกว่า ใช้น้ำแค่ในสวนหลังบ้านก็พอ

จริงๆ ก็ไม่ใช่ ในหมู่บ้านมีแม่น้ำเล็กๆ ไม่ใช่หรือ คนส่วนใหญ่ขี้เกียจไปตักน้ำที่หัวหมู่บ้าน ก็จะตักน้ำจากแม่น้ำโดยตรง

แต่ช่วงนี้น้ำท่วมเพิ่งลด น้ำยังขุ่นเหลือง ไม่มีใครกล้าดื่ม

โจวซื่อไม่สนใจมาก ตอ

บทที่ 68 ผักป่า

หลิวลี่เซี่ยทำตามแบบแม่ ทุบเสื้อผ้าตรงหน้าทีละที เห็นน้ำสกปรกไหลออกมา ใช้ได้อยู่ แต่เหนื่อยมาก! เล่นเอาหอบ

ซักผ้าเสร็จตากแล้ว เธอไปเก็บก้อนหินใหญ่มาจากข้างนอก แล้วทุบโครงเตียงที่โยกเยกไปมา ตรงไหนหลวมก็ทุบตรงนั้น

หลิวต้าจู้กำลังมุงฟางส่วนสุดท้าย ได้ยินเสียงมองลงมา เห็นต้าเนียวของเ