บทที่ 56 ตรุษจีนมาถึงแล้ว

หลิวชิงซานรู้สึกโกรธและเสียใจมาก รู้สึกว่าความหวังดีของครอบครัวสูญเปล่า จึงพูดว่าต่อไปจะไม่ให้พวกเขากินเต้าหู้อีก จะซื้อก็จะไม่ขายให้

โจวซื่อกับหลิวต้าจู้แม้จะโกรธ แต่เห็นเด็กทั้งสองเสียใจขนาดนี้ ก็รู้ว่าพวกเขายังเด็ก ยังไม่เข้าใจเรื่องราว

โจวซื่อยิ้มพูดว่า "นี่เป็นเรื่

บทที่ 57 บ้านคุณยาย

หลิวต้าจู้กับหลิวชิงซานพอเก็บกวาดเสร็จก็แอบหนีไป คงไปหาความสนุกในหมู่บ้านแน่ๆ

หลิวลี่เซี่ยพาชิงเหอนั่งข้างเตาผิง กินเมล็ดแตงและถั่วลิสง โจวซื่อเห็นเด็กทั้งสองไม่คิดจะออกไปข้างนอก เธอก็เลยไม่ออกไปด้วย หยิบพื้นรองเท้าหนาๆ มานั่งทำข้างเตาผิงไปพลางผิงไฟไปพลาง

ขณะที่ทำก็กังวล ช่วง

บทที่ 58 ฝนตก

หลิวลี่เซี่ยไม่มีความทรงจำ ไม่รู้ว่าควรทักทายอย่างไรดี ได้แต่ส่งยิ้มประจำตัว ถือว่าเป็นการทักทายพวกเขาแล้ว

ฝั่งตรงข้าม โจวเสี่ยวอวี่ตาโตด้วยความแปลกใจ เหมือนเห็นผี

ตั้งแต่เด็กจนโต น้องสาวลูกพี่ลูกน้องคนนี้ไม่เคยเล่นกับพวกเขาเลย แม้แต่พูดคุยหัวเราะก็มีน้อย ตอนแรกเธอยังชวนเล่นด้วย แต