บทที่ 490 ท่าเรือจะสร้างใหม่แล้ว

คิดถึงตรงนี้ ดวงตาก็แดงขึ้นทันที กลั้นไว้ไม่อยู่ น้ำตาก็หยดลงมาตุบๆ

โจวเสี่ยวอวี่เดิมคิดจะปลอบแม่ไม่ให้ร้องไห้ ใครจะรู้ว่ายังไม่ทันได้เอ่ยปาก ก็กลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่

หวังซื่อก็กอดลูกสาวร้องไห้โฮ

โจวซื่อก็ร้องไห้ ห้ามก็ห้ามไม่อยู่

ทำเอาหลิวลี่เซี่ยงงงงวย มองแม่ขอ

บทที่ 491 ไม่อ่านหนังสือแล้ว

หลิวต้าจู้และคนอื่นๆ ไม่เชื่ออย่างเห็นได้ชัด "เขาก็แค่นายอำเภอ จะไปมีอำนาจเลือกนายอำเภอคนต่อไปได้ยังไง?"

หลิวลี่เซี่ยยิ้มแต่ไม่พูดอะไร เขาเป็นนายอำเภอ แต่ไม่ใช่แค่นายอำเภอธรรมดา

แม้จะไม่รู้ว่าทำไมนายอำเภอชินถึงมาเป็นนายอำเภอที่นี่ และทำไมถึงอยู่ที่นี่นานขนาดนี้ แต่จา

บทที่ 492 ไปเมืองหลวง

หลิวลี่เซี่ยพยักหน้า นี่แหละที่ว่าทำไมตระกูลยากจนถึงยากที่จะมีลูกที่ได้ดี

ตระกูลยากจนยังยาก พวกเขาที่เป็นสามัญชนยิ่งร้อยปีก็ยากจะมีสักคน

จัดการงานในมือเสร็จ เธอก็จะเตรียมตัวไปดูร้านในเมืองหลวง

คราวนี้จ้าวเฉิงไปด้วย

ปีที่แล้วเขาได้ขยายร้านไปที่เมืองหลวงแล้ว มีเขาอยู่ด้วย เ