บทที่ 486 ซื้อมากขนาดนี้

เคี้ยวไปสองสามคำ รสเผ็ดเล็กๆ น้อยๆ ก็แผ่ซ่านไปทั่วปาก แต่ก็ยังพอทนได้

"เป็นไงบ้างพ่อ อร่อยไหม รสชาติเป็นยังไง?"

หลิวต้าจู้หลับตาชิมรสสักพัก แล้วจึงพยักหน้าตอบ: "อร่อย รสเผ็ดนี่ก็พอทนได้ อร่อยกว่าผักเสียอีก"

หลิวชิงซานและคนอื่นๆ ต่างตาเป็นประกาย "จริงเหรอ? ฮ่าๆ ดีจัง ฉัน

บทที่ 487 ข้าวที่กินไม่หมดในสิบปี?

"ใครจะคิดว่าลูกสาวเก็บเงินไม่อยู่เลย มีเงินก็คิดแต่จะซื้อที่ดิน ซื้อร้าน ซื้อบ้าน ทำงานมาตั้งนาน ในมือก็ยังมีเงินแค่นั้น"

โจวซื่อฟังจนท้ายสุดทนไม่ไหว ลุกขึ้นนั่งพูดว่า: "แล้วร้าน บ้าน ที่ดินที่เพิ่มขึ้นมาในบ้านนี่ตกลงมาจากฟ้าหรือ?

นี่ก็เปลี่ยนเป็นของพวกนี้ทั้งนั

บทที่ 488 ร่วมหุ้นกัน

นายหญิงพูด: "ไม่รู้ว่าเด็กคนนั้นเอาเครื่องปรุงแบบนี้มาจากไหน ดูภายนอกสีแดงสดสวยงาม ไม่คิดว่ากินเข้าไปจะเหมือนประทัด แสบคอมาก"

"ถ้าแสบคอก็อย่ากินเลย เด็กคนนี้ก็จริงๆ อะไรก็ส่งมาที่นี่ ไม่บอกวิธีกินด้วย"

"ไม่ได้ ฉันต้องกินอีก"

ชินหวยหยวนขมวดคิ้ว "งั้นฉันก็ลองด้วย"

เขาไม่รู้