บทที่ 478 ช่วยคนได้หนึ่งคน

หลิวต้าจู้พูด "ก็ต้องกลับไปอยู่ดี ไม่กลับไปคนที่บ้านจะกังวลแค่ไหน บางทีอาจคิดว่าเราถูกสัตว์ป่ากินไปแล้ว ส่งคนออกมาตาม

แบบนั้นไม่ได้ ถ้าคนอื่นเกิดอะไรขึ้น ครอบครัวเราจะตอบแทนบุญคุณคนอื่นยังไง นั่นก็คงใช้ชีวิตทั้งชีวิตก็ใช้ไม่หมด?"

พูดถึงตรงนี้ หลิวต้าจู้ตาลาย

ใช้ชีวิตทั้ง

บทที่ 479 ทุกคนออกมาตามหา

"โอ้โห ต้าจู้ หิมะตกหนักขนาดนี้พวกเจ้าไปไหนมา ป่านนี้แล้วยังไม่กลับ ทำเอาแม่ต้าเนียวกังวลใจ พวกเราก็กังวลจนแทบบ้า......"

พอเจอหน้ากัน ทุกคนก็โล่งใจ ดีแล้วๆ เป็นพวกเขาจริงๆ

หลิวลี่เซี่ยเห็นคนในครอบครัวในกลุ่มคนทันที ทั้งแม่ น้องชายสองคน และครอบครัวเต๋อซื่อ

"โฮ่งๆๆ อู้~~

บทที่ 480 ป่วยอีกแล้ว

โจวซื่อได้ยินแล้วถอนหายใจพูด "คราวหน้าอย่ารีบกลับมาแบบนี้เลย ลำบากมาก"

พูดจบก็มองไปที่หลิวลี่เซี่ย เร่งว่า "น้ำก็ต้มร้อนแล้ว เจ้ารีบไปอาบน้ำเถอะ หรือไม่ก็ดื่มน้ำขิงอีกชาม

สตรีของเราไม่เหมือนพวกผู้ชายหรอก ทนหนาวไม่ได้ ถ้าโดนความเย็นจนเป็นอะไรไป ต่อไปจะลำบาก"

หลิวชิงซานกับหลิว