บทที่ 416 รากไม้และเปลือกไม้

เพื่อจะได้กิน หลิวลี่เซี่ยก็มีความอดทนมาก นอกจากเหลือไว้สองสามท่อนเล็กๆ ไม่ได้ขุด เพื่อเก็บไว้กินปีหน้า ที่เหลือทั้งหมดเธอก็ขุดใส่ตะกร้าเอากลับบ้าน

เธอถือตะกร้าลงเขาอย่างมีความสุข

เมื่อมาถึงที่หมาย ไม่เห็นหลิวชิงซานกับหลิวชิงเหอ แต่กลับเห็นกองเปลือกต้นหม่อนกองใหญ่อยู

บทที่ 417 เผือกภูเขาตุ๋นซี่โครงหมู

มองหลิวลี่เซี่ยแล้วลังเลพูดว่า "ต้าเนียว พ่อว่าเธอจำผิดหรือเปล่า เธอแน่ใจนะว่ากระดาษ กระดาษสีขาวที่พวกเธอใช้กันทำมาจากสิ่งนี้?"

โจวซื่อไม่พูดอะไร แต่สายตานั้น มองยังไงก็ไม่น่าเชื่อ

หลิวชิงซานกับหลิวชิงเหอก็มองหลิวลี่เซี่ย พูดตามตรง พวกเขายังไม่ค่อยเชื่อว่าของพว

บทที่ 418 ไม่พอคน ไปตามจ้าวเฉิง

หลิวต้าจู้หัวเราะแหะๆ อย่างเก้อเขิน "พ่อไม่ได้กลัวว่าเป็นยาพิษหรอก แค่กลัวว่าจะเป็นยาขม"

"มันไม่ขมหรอก อร่อยด้วยนะ เหมือนเกาลัดต้มสุกเลย นุ่มๆ เหนียวๆ พ่อลองชิมคำหนึ่งก็รู้แล้ว ถ้าพ่อไม่กิน คำแรกให้แม่กินก็ได้"

พูดยังไม่ทันขาดคำ ก็เห็นพ่อเอาเผือกภูเขาที่เมื่อกี้ยั