บทที่ 392 คนรู้จัก

โจวซื่อทั้งรู้สึกเสียใจทั้งส่งสายตาให้หลิวลี่เซี่ย: คราวนี้ยังไงเธอก็ต้องไปดูตัวให้ข้าก่อน ห้ามไม่ไป

หลิวลี่เซี่ยแปลกใจที่เข้าใจสายตาของแม่ได้ พยักหน้าอย่างว่าง่าย ก็ไปดูก็ได้ ดูสักหน่อยก็ไม่ได้เสียเนื้อเสียหนัง พอดีจะได้ดูว่าผู้ชายในยุคโบราณเป็นยังไงกันบ้าง

แม่สื่อข้างๆ พูดชม

บทที่ 393 ปฏิเสธไปแล้ว

"ดูสิคะ จะให้ทั้งสองคนได้เจอกันไหม?"

หลิวลี่เซี่ยครุ่นคิด ฟังดูมีความจริงใจดี แต่ไม่รู้ว่าจริงหรือเปล่า หรือแค่พูดหลอกเล่น

โจวซื่อลังเลอยู่บ้าง เงื่อนไขฟังดูดี แต่ในบ้านเหลือแค่เขาคนเดียว เธอก็ยังกังวลอยู่บ้าง

หลิวต้าจู้ขมวดคิ้วแน่น พูดตามตรง ก่อนหน้านี้เขาไม่เคยคิดว่าเด็

บทที่ 394 มีห้องเต็มไปด้วยหนังสือ

ทำให้หลิวชิงเหอต้องมองเธอหลายครั้งติดๆ กัน

หลิวชิงซานฟังจบก็ขมวดคิ้ว ไม่พูดอะไรอยู่พักหนึ่ง

กำลังจะอ้าปากพูด หลิวลี่เซี่ยก็ห้ามไว้ "พอแล้ว อย่าพูดอะไรทั้งนั้น พ่อปฏิเสธไปแล้ว"

คำพูดที่หลิวชิงซานกำลังจะพูดก็ติดอยู่ที่คอ ติดจนเกือบตาเหลือก

ถึงไม่ได้พูดออกมา แต่ท